" Do not believe in anything simply because you have heard it. Do not believe in traditions because they have been handed down for many generations. Do not believe anything because it is spoken and rumored by many. Do not believe in anything because it is written in your religious books. Do not believe in anything merely on the authority of your teachers and elders.
But after observation and analysis, when you find that anything agrees with reason and is conducive to the good and the benefit of one and all, then accept it and live up to it."
--- BUDDHA

ခြန္းဆက္

~~ မဂၤလာပါ။
~~ အခ်ိန္ေပးၿပီး စာလာဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
~~ ဒီဘေလာ့က post ေတြကို ျပန္လည္ေဝမွ်မယ္ဆိုရင္ witch83 ဆိုတဲ့အမည္ကို credit ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုုင္မယ္ဆိုုရင္ေတာ့ က်မေရးထားတဲ့ postကိုု ဘယ္ေနရာမွာ ျပန္ share မယ္ဆိုုတာ အသိေလးေပးသြားေစခ်င္ပါတယ္။ ~~ ဒီဘေလာ့မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ တျခားသူေတြ ေရးထားတဲ့ post ေတြကို ေဝမွ်မယ္ဆိုရင္လည္း original writer ေတြကို credit ေပးၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ :)
~~ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
witch83
မဂၤလာပါ... Warmly welcome to my small own world... =)
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts

May 26, 2014

ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရွိသည္

  • သံေယာဇဥ္ျဖင့္
    ေနွာင္ငင္တြယ္ရစ္၊
    ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရွိသည္….
  •  တြယ္ျငိျခင္းျဖင့္
    ရင္တြင္းဆူုးနစ္၊
    ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရိွသည္….
  • အတြယ္အတာ ဘယ္အရာျဖစ္
    ဖယ္ခြာလို႔ရ ကၽြန္မမသိ
    ၀ဋ္ရွိေလသမွ် ခ်စ္မိေနရပါသလား….
  • ႏွလံုးသားမွာ၊ အနာတရ
    ထာ၀ရျဖစ္တည္
    (အခုေတာ့ ………….)
    ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရိွသည္….

 ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကံုး)





To Continue Reading

April 06, 2014

"If" By Rudyard Kipling

"If"

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise:

If you can dream—and not make dreams your master;
If you can think—and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build ’em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: ‘Hold on!’

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with Kings—nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And—which is more—you’ll be a Man, my son!

Rudyard Kipling
Remembrance for 2nd year anniversary (01/04/2014)
Ref; http://www.poetryfoundation.org/poem/175772
To Continue Reading

September 14, 2013

ဘေလာ့မိတ္ေဆြမ်ားအေၾကာင္း (Belated Post for Blog Day)

ဘေလာ့ဂါေတြရဲ့ ဘေလာ့ေဒး အမွတ္တရပိုု႔(စ္)ေတြ အမ်ားႀကီးတက္လာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၾသဂုုတ္လ (၃၁)ရက္ေန႔ဟာ ရွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ ဘေလာ့ေဒးျဖစ္တယ္ဆိုုတာ သိခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲရွိရာ၊ ကိုုယ္စိတ္ဝင္စားတာေတြကိုုသာ စိတ္ထဲရွိရင္ရွိသလိုု၊ အခ်ိန္ရရင္ရသလိုု စာေကာက္ေရးတတ္သူမိုု႔ အဲ့ဒီပိုု႔(စ္)ေရးဖိုု႔ စိတ္ကူး လံုုးဝ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စာေရးရင္း သိခဲ့ရတဲ့ ဘေလာ့ခ်စ္မိတ္ေဆြအမ "မစံပယ္ခ်ိဳ" က tagလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေလးစားခင္မင္မႈနဲ႔ ဒီပိုု႔(စ္)ေလးကိုု ေရးလိုုက္ပါတယ္။

ေရးမယ္ဆိုုၿပီး ေရးစရာေတြကိုု စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာ့ဘေလာ့သမိုုင္း၊ အြန္လိုုင္းစာေပသမိုုင္း၊ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ့သမိုုင္းေတြအေၾကာင္းကိုု ေသခ်ာမသိတာေၾကာင့္ ကိုုယ့္ဘေလာ့အေၾကာင္းပဲ ကိုုယ္ေရးေတာ့မယ္လိုု႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဘေလာ့အေၾကာင္းနဲ႔ က်မအေၾကာင္း ကိုု စာျပန္စေရးျဖစ္တဲ့ မႏွစ္က စက္တင္ဘာလမွာ ေရးဖူးပါတယ္။  အဲ့ဒါေၾကာင့္ က်မရဲ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြအေၾကာင္းကိုုပဲ ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရ ေရးလိုုက္ပါတယ္။
~ . ~ . ~. ~. ~

 ေျပာရရင္ေတာ့ က်မဟာမာနၾကီးတာမ်ိဳး၊ အထာကိုုင္တာမ်ိဳးမဟုုတ္ေပမဲ့ နည္းနည္း ဘာသိဘာသာ ေနတတ္ပါတယ္။  ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့မိတ္ေဆြ အမ်ားၾကီး မရွိပါဘူး။ မိတ္ေဆြလည္း သိပ္မဖြဲ႕တတ္ပါဘူး။ ကိုုယ္..အားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုုယ့္ဆီ လင့္(ခ္)ရလိုု႔ လာလည္ၾကသူေတြဆီ အၿမဲ ျပန္လည္ၿပီး comment ခ်န္တာမ်ိဳးပဲ ရွိတတ္ပါတယ္။ ရွိရွိသမ ွ် ဘေလာ့ဂါ ေတြရဲ့ တက္လာသမ ွ်ပိုု႔(စ္)ေတြကိုု ေစာင့္ဖတ္တတ္ေပမဲ့ ဘာေျခရာမွ မခ်န္ဘဲ တိတ္တိ္တ္ေလး ျပန္လာတတ္တဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘေလာ့ကိုုလည္း သိပ္ၿပီး promote မလုုပ္ပါဘူး။ က်မရဲ့ မ်က္ႏွာစာအုုပ္ေပၚမွာေတာင္ ကိုုယ္ေရးထားတဲ့ပိုု႔(စ္)ေတြ ျပန္မ share ပါဘူး။ ကိုုယ့္ဘေလာ့အေၾကာင္းလည္း သိပ္မေျပာပါဘူး။ ဘာလိုု႔လဲဆိုုေတာ့ privacy လိုုခ်င္လိုု႔ပါ။ ကိုုယ္စိတ္ဝင္စားတာေတြ၊ ကိုုယ့္စိတ္ထဲရွိတာေတြ၊ ကိုုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကိုု ကိုုယ့္ရဲ့အားလပ္ခ်ိန္မွာ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ စာေရးခ်င္လိုု႔ပါ။ ကိုုယ့္ရဲ့ ဘေလာ့ေပၚမွာ ဆဲတာ၊ဆိုုတာ၊ ျငင္းခုုန္ၾကတာေတြကိုုလည္း မျမင္ခ်င္လိုု႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်မမွာ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြ သိပ္မရွိသလိုု၊ က်မရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း က်မရဲ့ဘေလာ့ကိုု မသိၾကပါဘူး။

ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ့ စကားမ်ားသူတိုု႔ ထံုုးစံအတိုုင္း နိဒါန္းပ်ိဳးေနတာ နည္းနည္း ရွည္သြားပါၿပီ။ တကယ္ေရးမဲ့အေၾကာင္းကိုုပဲ ေရးပါေတာ့မယ္။ က်မရဲ့ ဘေလာ့အေၾကာင္းနဲ႔ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြအေၾကာင္းကိုု။

ဒီဘေလာ့ကိုု စဖြင့္ေတာ့ က်မ BaganNet မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတုုန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။ က်မရဲ့ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္တစ္ေယာက္က ဘေလာ့ေရးပါလားလား။ blogspot account ဖြင့္ပါလားလိုု႔ အၾကံေပးတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ MZ မွာလည္း လူေတြ သူတိုု႕ဘေလာ့ေတြအေၾကာင္းေျပာတာေၾကာင့္ပါ (၂၀၀၉ )ခုုႏွစ္၊ မတ္လ(၉ )ရက္ေန႔မွာ စဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။

စဖြင့္ခါစက ေရးေဖာ္ေရးဖက္ကေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းကတည္းက ခင္ခဲ့ရတဲ့၊ ကြန္ပ်ဴတကၠသိုလ္မွာလည္း ေတာက္ေလ ွ်ာက္ ေက်ာင္းအတူတက္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း Leo Zin ပါ။ သူက အရင္ဆံုုး Dream Girl ဆိုုၿပီး အေကာင့္တစ္ခုုနဲ႔ စာေရးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲ့အေကာင့္ကိုုပိတ္ၿပီး Leo Zinဆိုုတဲ့ အေကာင့္အသစ္နဲ႔ စာေရးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ပုုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုုဒ္စေရးၿပီး အလုုပ္ေတြမ်ားလိုု႔ဆိုုကာ ဆက္မေရးေတာ့ပါဘူး။ ျပန္ေရးပါလားလိုု႔ တိုုက္တြန္းေတာ့ သူ.. ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္သြားရင္ ေရးမယ္ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက အိမ္ေထာင္ကတစ္ဖက္၊ stress မ်ားၿပီး အလုုပ္တအားမ်ားတဲ့ သူ႔အလုုပ္ကတစ္ဖက္၊ ACCAစာေမးပြဲေတြကတစ္ဖက္၊ ဘာသာေရးလုုပ္ငန္းေတြကတစ္ဖက္မိုု႔ ျပန္ေရးျဖစ္ပါ့မလားလိုု႔ ေတြးမိပါတယ္။ ( သူက စာမေရးေတာ့ေပမဲ့ ကိုုယ့္စာေတြ လာဖတ္ပံုုရပါတယ္။ ကိုုယ္ေရးကိုုယ္တာပိုု႔(စ္)ေတြေရးၿပီးရင္ ကိုုယ့္ကိုု ဟိုုေမးဒီစစ္လုုပ္တတ္လိုု႔ သူ႔ကိုု နည္းနည္းေတာ့ လန္႔ရပါတယ္။ :P)

ေနာက္ထက္ ခင္မင္ရတဲ့ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ကေတာ့ လူပ်ိဳႀကီး Libra Tun ပါ။ သူကေတာ့ အဲ့ဒီဘေလာ့အျပင္ အဂၤလိပ္စာအတြက္ ဘေလာ့တစ္ခုု၊ photography အတြက္ ဘေလာ့တစ္ခုု၊ နည္းပညာအတြက္ ဘေလာ့တစ္ခုု ဖြင့္ထားပါတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ အဲ့ဒီ Libra Tun account တစ္ခုုကိုုပဲ ဖတ္ပါတယ္။ အၿမဲၿပံဳးေနၿပီး လူတိုုင္းကိုု ကူညီတတ္တဲ့၊ တစ္ခါတစ္ရံ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြလုုပ္တတ္တဲ့ အဲ့ဒီ တူထြန္း (Libra = တူ)ကိုုေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုုးႏွစ္မွာ ပေရာဂ်က္အတူတူလုုပ္ရင္း ခင္ခဲ့တာပါ။ က်မ စလံုုးကိုု ေရာက္လာၿပီး Home sick ေၾကာင့္ေရာ၊ ရည္းစားနဲ႔ျပတ္ၿပီး အသည္းကြဲတာေရာ၊ ေရေျပာင္းေျမေျပာင္းအဆင္မေျပတာေတြေၾကာင့္ပါ တငိုုငိုုတရီရီ လုုပ္ေနတဲ့ က်မကိုု စာျပန္ေရးဖိုု႔ တိုုက္တြန္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ ( အဲ့တုုန္းကေတာ့ သူတိုုက္တြန္းေပမဲ့ ကိုုယ္က စာျပန္မေရးဘဲ Farmvillieေတြ၊ Cityvillieေတြဘက္ကိုု လွည့္သြားခဲ့ပါတယ္။ :D )

အျပင္မွာေရာ၊ ဘေလာ့မွာပါသိတဲ့ ေနာက္ထပ္ ဘေလာ့မိတ္ေဆြကေတာ့ သေဘာေကာင္းၿပီး၊ ပြင့္လင္းတဲ့ Choco Thazin ပါ။ သူလည္း ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ကပါပဲ။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းကေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိရံုုသာရွိခဲ့ေပမဲ့ ဘေလာ့ေပၚ၊ မ်က္ႏွာစာအုုပ္ေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားတဲ့အခါမွာ သူ႔ကိုု  ေတာ္ေတာ္ေလးကိုု ခင္မိသြားပါတယ္။ ဘေလာ့စေရးခါစကဆိုု ေရးသမ ွ်ပိုု႔(စ္)ေတြမွာ အားေဆးေတြတိုု္က္ေကၽြးတတ္ၿပီး လက္တြဲေခၚခဲ့တဲ့၊ ကိုုယ္စာမေရးေတာ့လိုု႔ စာျပန္ေရးဖိုု႔ အၿမဲ တိုုက္တြန္းခဲ့တဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခုုေတာ့ သူလည္း စာမေရးတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ မ်က္ႏွာစာအုုပ္မွာလည္း ေပၚလိုုက္၊ ေပ်ာက္လိုုက္နဲ႔။ မအားဘူးနဲ႔တူပါတယ္။

လူခ်င္းမသိေပမဲ့ ဘေလာ့ေပၚမွာ သိမိတဲ့သူကေတာ့ မွ်ေ၀မႈတို႕ စုစည္းရာ ဘေလာ့ကိုုေရးတဲ့ ကိုုအဂၤါဟူးပါ။ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ က်မရဲ့ဘေလာ့ေလး All Myanmar Blogger စာရင္းထဲမွာ ပါသြားတာပါ။ သူေရးတဲ့၊ ေဝမ ွ်တဲ့စာေတြကိုု သေဘာက်လိုု႔ သူ႕ဆီမွာ ကြန္႔မက္ေတြ ခ်န္တတ္ပါတယ္။ သူ႕ဘေလာ့က လူသိပ္မသိပါဘူး။ သူကေတာ့ စာစေရးကတည္းက အေရးက်ဲ၊ အတင္က်ဲၿပီး သူ႔ဘေလာ့ေလးၿငိမ္သက္ေနတာလည္း တစ္ႏွစ္ခြဲ၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ ထင္ပါတယ္။ ဘေလာ့ေလးကိုု စြန္႔ခြာလိုုက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ မိုုးခါးပါပဲ။ ကိုုယ္.. စာေရးခါစတုုန္းက ကိုုယ့္ဆီ မၾကာခဏ အလည္လာတတ္သူပါ။ အခုုေတာ့ သူလည္း စာမေရးေတာ့ပါ။ ဥပုုသ္ေန႔ေတာ့ ဘေလာ့ကေန အပတ္စဥ္ ႏိႈးေဆာ္ေပးပါတယ္။ ေက်းဇူးပါ။ မဟုုတ္ရင္ ကိုုယ္လည္း သိမွာမဟုုတ္။

က်မ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ က်မကိုုယ္တုုိင္လည္း (၂၀၁၀) ေမလေလာက္အထိပဲ စာေရးခဲ့ၿပီး အဲ့ဒီေနာက္ပိုုင္း ဘေလာ့နဲ႔ ေဝးသြားပါတယ္။ စာေတြလည္း လိုုက္.. မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေလး၊
ငါးလေနေလာက္မွာ တစ္ပုုဒ္ေလာက္ ထေရးရင္လည္း ေရးပါတယ္။ (၂၀၁၂) ႏွစ္ဆန္းပိုုင္းေလာက္မွာမွ ဘေလာ့ေတြ၊ စာေတြျပန္ဖတ္ျဖစ္ၿပီး (၂၀၁၂) စက္တင္ဘာေလာက္ေရာက္မွသာ စာျပန္ေရးျဖစ္တာပါ။

စာျပန္ေရးျဖစ္တဲ့ေနာက္ပိုုင္းမွာေတာ့ ခင္ဖိုု႔ေကာင္းတဲ့ အမ မစပယ္ခ်ိဳ၊ ကြန္႕မက္ေတြအၿမဲခ်န္တတ္တဲ့ ညီမေလးမိုုးနတ္ ( သူေပ်ာက္ေနတာၾကာၿပီ။) တိုု႔နဲ႔ ခင္ခဲ့ပါတယ္။ လူေတြနဲ႔ လိုုက္ေလ်ာညီေထြမႈရွိၿပီး သေဘာေကာင္းတဲ့၊ ဘေလာ့မွာ အားေဆးေလးေတြခ်န္တတ္တဲ့ မစံပယ္ခ်ိဳရဲ့ဘေလာ့နဲ႔အတူ သူ႔ရဲ့ အမ်ိဳးသား ကိုုလြင္ျပင္ရဲ့ ဘေလာ့ကိုု သိၿပီး ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ( မဂ်က္(စ္)ေၾကာင့္ ကဗ်ာေတြ လိုုက္ဖတ္တတ္တဲ့ အက်င့္ ရသြားတာပါ)။

အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ လင့္(ခ္)ရၿပီး စာလာဖတ္တဲ့ ဆရာ ကိုုၿငိမ္းစိုုးဦးနဲ႔ ဆရာ ကိုုၾကည္ႏိုုင္တိုု႔ရဲ့ ကိုုယ္ပိုုင္ဘေလာ့ေတြမွာ စာဖတ္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္ (သူတိုု႔ေတြေရးတဲ့ အေတြးေကာင္း၊ အေရးဆန္းတဲ့စာေတြကိုုေတာ့ တျခားေနရာေတြမွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ကိုုယ့္ဘေလာ့ကိုု အလည္လာၾကေတာ့ အံ့ၾသဝမ္းသာမိပါတယ္)။

ေနာက္... စာလိုုက္ဖတ္ရင္း စာေရးေကာင္းလိုု႔ သေဘာက်မိတဲ့၊ ကိုုယ္ခ်န္ခဲ့တဲ့ ကြန္႔မက္တစ္ခုု၊ႏွစ္ခုုကေန ကိုုယ့္ဘေလာ့ကိုု လိုုက္လာၿပီး စာလာဖတ္တတ္တဲ့ တက္သစ္စစာေရးဆရာ ကိုုေဝမိုုးႏိုုင္နဲ႔ ဘေလာ့ဂါ မျမတ္ပန္းႏြယ္တိုု႔လည္း ရွိပါေသးတယ္။ က်မရဲ့ ပထမဦးဆံုုး one and only short story ေလးကိုု ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၿပီး အျပဳသေဘာနဲ႔ ေဝဖန္ေထာက္ျပေပးတဲ့ ကိုုေဝမိုုးႏိုုင္ကိုုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာင္လည္း ဝတၳဳတိုုေလးေတြေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ ေထာက္ျပ၊ သင္ျပေပးပါဦးလိုု႔။ း)

ေနာက္ဆံုုး က်န္ေနေသးတဲ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေလးကေတာ့ ဘေလာ့ေပၚမွာေရာ၊ အျပင္မွာပါသိတဲ့ ေႏြဦးမိုုး ဘေလာ့ကိုုေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ၾကည္ျဖဴပိုုင္ပါပဲ။ သူက .. ကိုုယ့္လိုု မဟုုတ္ဘူး။ စာေရးေကာင္းတယ္။ သူ႔ကိုုေတာ့ NTU cultural night မွာ အတူတူကတုုန္းက သိခဲ့တာပါ။ သေဘာေကာင္းၿပီး ကူညီတတ္တဲ့၊ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့ အဲ့ဒီ သူငယ္ခ်င္းမေလးက အတူတူကၾကတုုန္းက က်မကိုု သူ႔ဘေလာ့လိပ္စာေလး ေပးပါတယ္။ ကိုုယ္က ခပ္တည္တည္နဲ႔ယုူထားၿပီး သူ႔ဘေလာ့မွာ စာေတြသြားဖတ္၊ ကြန္႔မက္ေတြခ်န္ခဲ့ပါတယ္။ သူက ကိုုယ္မွန္းမသိဘဲ ကိုုယ့္စာေတြျပန္လာဖတ္ၿပီး ကြန္႔မက္ေတြ ခ်န္သြားပါတယ္။ ကိုုယ့္မွာ ရီလိုုက္ရတာ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သူ႕ကိုု ကိုုယ္မွန္းသိေအာင္ ေျပာလိုုက္ရပါတယ္။ :P

ဒီေလာက္ဆိုုရင္ေတာ့ က်မရဲ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြ ကုုန္ၿပီထင္ပါတယ္။ အမ်ားႀကီးေတာ့ မရွိပါဘူး။ ရွိရင္လည္း ဒီလိုုပိုု႔(စ္)ေရးႏိုုင္မယ္ မထင္။ တကယ္လိုု႔ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ က်န္ခဲ့ရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ၾကပါလိုု႔။
အားလံုုးပဲ Happy Belated Blog Day ပါ။ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြအျပင္ က်မေရးတဲ့စာေတြကိုု အၿမဲ ပံုုမွန္ လာဖတ္ၾကတဲ့ က်မနဲ႔သိသူ၊ မသိသူေတြအားလံုုးကိုု ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

စကားခ်ပ္။ ။ ဒီပုိ႔(စ္)ကေလးဟာ က်မစာေရးတဲ့သက္တမ္းတစ္ေလ ွ်ာက္ ပထမဆံုုးေရးတဲ့ tagged post ေလးပါ။ ေနာက္က်မွေရးေပးေပမဲ့ ေနာက္က်တာက လံုုးဝမေရးတာမဟုုတ္တာမိုု႔ မဂ်က္(စ္)ေက်နပ္မယ္လိုု႔ ထင္ပါတယ္။ :P

Regards,






14/09/2013; 6:20PM; GMT+8
To Continue Reading

June 16, 2013

က်မရဲ့ ပထမဦးဆံုုး အမ်ိဳးသားခ်စ္သူ

ဟယ္... ဒီေန႔ဟာ Father's Day ပဲ...

ဒီေန႔ မနက္ (၅)နာရီေက်ာ္ႀကီး အိပ္ရာက ႏိုုးလာၿပီး ျပန္အိပ္မရတဲ့အဆံုုး ဟိုုေတြး၊ ဒီေတြးလုုပ္ရင္းက ဒီေန႔ အေဖမ်ားေန႔ဆိုုတာ သတိရသြားၿပီး ဘန္ေကာက္မွာရွိိတဲ့ ေဖၾကီးဆီကိုု အလြန္တရာ ရွည္လ်ားေသာ email တစ္ေစာင္ လွမ္းပိုု႔လိုုက္ပါတယ္။
~Happy Father's Day, Phay Gyi~
love, Tha Mee Gyi 
"Send"ခလုုတ္ကိုုႏွိပ္လိုုက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မရဲ့လက္ကိုုင္ဖုုန္းထဲကိုု ဘန္ေကာက္ကေန ဖုုန္းဝင္လာပါတယ္။ ကုုန္းေပၚမွာ သိပ္မရွိတတ္တဲ့ ေဖၾကီးရဲ့ဖုုန္းမွာ အင္တာနက္မရွိသလိုု အင္တာနက္ကိုု ေမး(လ္)စစ္ရန္၊ ပိုု႔ရန္သာသံုုးတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ က်မပိုု႔လိုုက္တဲ့ ေမး(လ္)ကိုု သုူ. မဖတ္ရေသးဘူးဆိုုတာ ေသခ်ာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ရဲ့တိုုက္ဆိုုင္မႈတစ္ခုုလိုု႔ ဆိုုရမယ္ထင္ပါတယ္။

ဖုုန္းေျပာၾကတဲ့အခါမွာ သူက က်မကိုု ေနေကာင္းလား၊ အဆင္ေျပလားေမးၿပီး က်မရဲ့ အခုုလက္ရွိ အလုုပ္ကိစၥ၊ အလုုပ္ပတ္(စ္)ကိစၥေတြေျပာၿပီး... (ဒီလိုု အေဖမ်ားေန႔၊ အေမမ်ားေန႔ထံုုးစံေတြနဲ႔ မရင္းႏွီးသူမိုု႔) ေျပာစရာရွိတာေတြေျပာၿပီး သူက ဖုုန္းခ်သြားပါတယ္။ ကိုုယ္ကလည္း အေဖလုုပ္သူနဲ႔ဆိုုရင္ ေျပာစရာရွိတာမေျပာဘဲ ၿမိဳသိပ္ထားတဲ့ထံုုးစံအတိုုင္း အေဖလုုပ္သူကိုု "Happy Father's Day"လိုု႔ မေျပာျဖစ္လိုုက္ပါဘူး။

အရင္ႏွစ္ေတြနဲ႔မတူ ဒီႏွစ္မွာမွလည္း ထူးထူးျခားျခား မ်က္ႏွာစာအုုပ္ေပၚမွာ အေဖေတြနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ပိုု႔(စ္)ေတြကို တစ္ေနကုန္ ျမင္ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ေဖႀကီးကိုု ပိုသတိရမိၿပီး ဖုန္းထဲမွာ wish လုပ္ရင္ေကာင္းသားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

ခုုနေလးတင္ကမွ စာေတြလိုုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ မေဟမာ(ႏွင္းနဲ႔မာယာ) ေရးထားတဲ့ က်မတိုု႔ရဲ့ ပထမဆံုုးခ်စ္သူ ဆိုုတဲ့ ရသအက္ေဆးေလးကိုု ဖတ္မိၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီပိုု႔(စ္)ေလးကိုု ေရးခ်င္လာပါတယ္။

အန္းနာ၊ တီနာတိုု႔ရဲ့ အေဖေတြလိုုမ်ိဳး မဟုုတ္ေသာ္ျငားလည္း ေဖၾကီးဟာ စိတ္တိုုတတ္သည္မွအပ သုူ႔ရဲ့သားသမီးေတြကိုု ပညာတတ္ေစခ်င္ေသာ၊ ကိုုယ့္အားကိုုယ္ကိုုးတတ္ေစခ်င္ေသာ၊ တတ္ႏိုုင္ရင္ တတ္ႏိုုင္သလိုု အလိုုလိုုက္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ ကိုယ္ေတြအေပၚမွာထားတဲ့ ဖခင္ ေမတ ၱာကိုု ငယ္စဥ္ကမျမင္တတ္ခဲ့ေပမဲ့ ဒီအရြယ္မွာေတာ့ ေတြ ႔ျမင္ခံစားတတ္လာခဲ့ပါတယ္။

မွတ္မိသေလာက္ေျပာရရင္ ဟိုုးကေလးဘဝ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းကေန  ေမေမ အၿမဲေမ႔တတ္တဲ့ က်မတိုု႔ရဲ့ေမြးေန႔ေတြကိုု ခုခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ ေဖၾကီးကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ႔တတ္ခဲ့ပါဘူး။ ေရာက္ရာေနရာကေန ေမး(လ္)နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဖုုန္းနဲ႔ျဖစ္ေစ ေမြးေန႔ဆုုေတာင္းေပးတတ္သူက ေဖၾကီးရယ္သာပါပဲ။

ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္းနဲ႔ က်မကိုု လက္ေရးလွ က်င့္ေပးခဲ့တဲ့သူဟာလည္း က်မရဲ့ ေဖၾကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းသူဘဝတုုန္းက ႏွစ္စဥ္ဆုုရခဲ့တဲ့ဆုုေတြေပၚမွာ
"မ......
ဒုုတိယဆုု (ပထမတန္း)" 
လိုုမ်ိဳးစာသားေလးေတြကိုု သူ႔လက္ေရးလွလွေလးနဲ႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ လိုုက္ေရး၊ လိုုက္ကပ္ေပးခဲ့သူဟာလည္း က်မ ေဖႀကီးသာပါပဲ။

တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသူျဖစ္ေနတာေတာင္မွ အခ်ိန္နာရီမတြက္တတ္တဲ့က်မကိုု ကမာၻ႔ေျမပံုုၾကီးခ်ၿပီး ႏိုုင္ငံအလိုုက္ အခ်ိန္နာရီကြာျခားပံုုကိုု ဘယ္လိုုတြက္ရတယ္ဆိုုၿပီး သင္ေပးခဲ့တာကလည္း က်မရဲ့ ေဖၾကီးသာျဖစ္ပါတယ္။

ကိုုယ္ေတြ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ ပူပင္တတ္ေသာ၊ က်မ အပ်ိဳစျဖစ္ၿပီဆိုုကတည္းက ဘယ္အမ်ိဳးအိမ္မွ ( ယုုတ္စြအဆံုုး သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ သူ႔မိခင္၊ က်မအဖြားအိမ္မွာေတာင္) သြားမအိပ္ေစတတ္ေသာ  ပုူပန္တတ္မႈေတြရွိတတ္သူဟာလည္း ေဖၾကီးပါပဲေလ။ မႏွင္းနဲ႔မာယာေျပာသလိုုပါပဲေလ... အေဖေတြဟာ ေယာက်ာၤးသားေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုုယ့္သမီးေတြကိုု ေယာက်ာၤးေတြရဲ့ရန္ကေန ဘယ္လိုုကာကြယ္ေပးရမလဲဆိုုတာ အေမေတြထက္ ပိုုသိၾကပံုုရပါတယ္။
{ စကားခ်ပ္။   ။ က်မရဲ့ေဖႀကီးကေတာ့ က်မကိုု ကိုုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုုယ္ရပ္တည္ႏိုုင္တဲ့၊ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္လုုပ္ဖိုု႔ က်မငယ္စဥ္ခါတုုန္းက မၾကာခဏေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳတာ မေကာင္းဘူး။ အိမ္ေထာင္ျပဳတာဟာ မိန္းမေတြအဖိုု႔ အရႈံးႀကီးပဲရယ္တဲ့ေလ.. း) }

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. က်မကေလးေပါက္စနမေလးအရြယ္တုုန္းက.. ေမေမ စည္းေပးတဲ့ ၾကက္ေတာင္စီးေလးစီးကာ၊ ဂါဝန္ေလးဝတ္ၿပီး ( ေဖၾကီးစိတ္မရွည္တတ္တာကိုု သိေသာ္ျငားလည္း ေဖၾကီးဝယ္ေကၽြးတတ္ေသာ ဝက္သားတုုတ္ထိုုး၊ ဝက္သားေကာ္ျပန္႔လိပ္မ်ား၊ ေဖၾကီးဝယ္ေပးတတ္ေသာ အရုုပ္မ်ားမ်က္ႏွာျဖင့္.. ) ေဖႀကီးေနာက္က တေကာက္ေကာက္ ဇြတ္အတင္းလိုုက္ခဲ့ေသာ ေန႔ရက္မ်ားကိုု ဒီညမွာ သတိရေနမည္သာ။     ။

အေဖေတြဟာ သမီးေတြရဲ့ ပထမဆံုုးခ်စ္သူဆိုုရင္ သမီးေတြဟာ ဖခင္ေတြရဲ့ ပထမဆံုုး အိပ္မက္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ (ႏွင္းနဲ႕မာယာ)

အေဖမ်ားေန႔အမွတ္တရ...
witch83 (16/06/2013;11:11PM; GMT+8)
To Continue Reading

May 13, 2013

စတင္ရင္းႏွီးဖူးခဲ့ေသာ အေမမ်ားေန႕ ..

က်မ (၁၀)တန္းၿပီးခါစ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတုန္း ေမလရဲ့ ဒုတိယေျမာက္ တနဂၤေႏြေန႔ တစ္ရက္မွာ က်မရဲ့ ေမေမက.. ဘုရားေက်ာင္းက အျပန္ က်မကို ကဒ္ေလးႏွစ္ကဒ္ လာေပးပါတယ္။ ( ေျပာင္းျပန္ၾကီးေနာ္.. အေမက သမီးကို :P)

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာ အေမမ်ားေန႔ က်င္းပတာမို႔ အားေပးတဲ့အေနနဲ႔ ဝယ္လာတာပါ။ ေပတံေသးေသးေလး အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ကဒ္ထူစကၠဴအျဖဴေလးေပၚမွာ ေရာင္စံု ေဘာပန္နဲ႔ မိခင္ေမတၱာအေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ အဂၤလိပ္ စာေၾကာင္းေလးေတြပါ။ အဲ့ဒီ ကဒ္ထူစာရြက္ကေလးကို ပလတ္စတစ္ အၾကည္အပါးနဲ႔ ေလာင္းထားပါတယ္။ ေရးထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာ သဒၵါကေတာ့ မမွန္ပါဘူး။

ကဒ္ေလးႏွစ္ကဒ္က တန္ဖိုးအားျဖင့္လည္း မၾကီးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သားသမီးသံုးေယာက္ရွိတဲ့အနက္ ကိုယ္ကပဲ အဲ့လိုဟာေလးေတြကို ၾကိဳက္တတ္လို႔လား၊ တျခားႏွစ္ေယာက္ကို ေပးလိုက္ရင္ပဲ ေပ်ာက္သြားမွာစိုးလို႔လား မသိပါဘူး။ က်မရဲ့ေမေမဟာ သူ အျပင္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ စာထိုင္ဖတ္ေနတဲ့ က်မကိုပဲ သူဝယ္လာတဲ့ ကဒ္ႏွစ္ခုလံုးကို ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေမလုပ္သူက ရွားရွားပါးပါးလက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ေရာ၊ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္းကို ေပးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ.. အဲ့ဒီ hand-made ကဒ္ေလးႏွစ္ကဒ္ကို အရမ္း သေဘာက်ခဲ့၊ တန္ဖိုးထားခဲ့ပါတယ္။


(၁၀)တန္းၿပီးတဲ့ႏွစ္ကတည္းက အေမမ်ားေန႔နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ေပမဲ့ ေမေမ့ကို အေမမ်ားေန႔ အမွတ္တရလက္ေဆာင္စေပးခဲ့တာေတာ့ ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသူဘဝမွပါ။ အစပိုင္းတုန္းကေတာ့ အေမမ်ားေန႔ အမွတ္တရ ေပးခ်င္တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အေမမ်ားေန႔မွ တန္ဖိုးထားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အၿမဲလိုလို တန္ဖိုးထားၿပီး ေပးရမွာဆိုၿပီး ခံယူခ်က္ ေျပာင္းလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္စဥ္လိုလိုေတာ့ ဒီလိုေန႔ေရာက္ရင္ သူေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့သေဘာနဲ႔ လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ေပးေနမိတုန္းပါပဲ။ :) ဒီႏွစ္အတြက္ေတာ့ ပါတိတ္တစ္ထည္နဲ႔ က်မတုိ႔ကုမၸဏီကေပးတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ေလးပါ။ ပါတိတ္ကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္က ရံုးကိစၥနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားကို ခရီးသြားရတုန္းက အင္ဒိုနီးရွားလည္းေရာက္တုန္း၊ အေမမ်ားေန႕လည္း နီးလာၿပီဆိုေတာ့ ပါတိတ္ပဲ ဝယ္လိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ အေမမ်ားေန႔ မရွိလည္း ခရီးသြားရင္ေတာ့ လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးေနၾကပါပဲ။ အေမမ်ားနဲ႔ၾကံဳလို႔ အေမမ်ားေန႔အတြက္ လက္ေဆာင္ ျဖစ္သြားတာပါ။ :D
XXXXX
ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး.. အမွတ္တရ ေရးၾကည့္တာပါ။ ေမေမက.. အရင္လို မက်န္းမာေတာ့လို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဖုန္းဆက္လို႔ မရတာလည္း ပါမယ္ထင္တယ္။ ဒီႏွစ္ အေမမ်ားေန႕မွာ ထူးထူးျခားျခားကို အရမ္း သတိရမိတယ္။ စလံုးကို လာတုန္းက ရန္ကုန္က က်မရဲ့ စာအုပ္ေသတၱာထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ ကဒ္ႏွစ္ကဒ္ကို အရမ္းကို လိုခ်င္ေနမိတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ျပန္ရင္ေတာ့ စလံုးကို သယ္လာဦးမယ္။ :)
XXXXX
အေမမ်ားေန႕ကို ႏိုင္ငံအလိုက္ ရက္သတ္မွတ္တာေတြကြာေပမဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေမလရဲ့ ဒုတိယပတ္ေျမာက္ တနဂၤေႏြေန႔ကို လက္ခံ က်င့္သံုးၾကပါတယ္။ ဆရာၾကီး ဦးသုခကေတာ့ ျပာသိုလျပည့္ေန႔ ျမန္မာ့အေမမ်ားေန႔လို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္ေလာက္ကမွ စလံုးမွာ အတူေနဖူးတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ဆီက သိရတာပါ။ ႏိုင္ငံအလိုက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေမမ်ားေန႔ေတြကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ သြားဖတ္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။

Regards, witch83
To Continue Reading

April 25, 2013

တကယ္ဆိုရင္..

တကယ္ဆိုုရင္ ကိုုယ္ဟာ တစ္ေယာက္တည္း ဟိုုသြားဒီသြားလုုပ္ရတာကိုု စိတ္ပ်က္တတ္တဲ့သူ မဟုုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စကၤာပူမွာ တစ္ေယာက္တည္း မသြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတာ့ ရွိတယ္။ အဲ့ဒါ Peninsular Plaza ပါ။
 ေမြးသဖခင္က ခိုင္းထားတာရွိလို႕ မေန႔ညေန ရံုးကအျပန္ Peninsular Plaza ကို ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ တစ္ေယာက္တည္း သြားခဲ့တယ္။ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ၿပီးေတာ့ .. ညေနစာ ဝင္စားရင္ ေကာင္းမလား၊ မေကာင္းဘူးလားစဥ္းစားရင္းနဲ႔ .. ေနာက္ဆံုးေတာ့ " ျမနႏၵာ"မွာ ဆိတ္သားနဲ႔ကုလားပဲရယ္၊ ကတက္ခ်ဥ္သုတ္ရယ္၊ ငါးခူအေကာင္လိုက္ကို ဆူဇီလုပ္ေၾကာ္ထားတာရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းရယ္ကိုမွာၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ဝင္စားခဲ့တယ္။

တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ ညစာ ေလွ်ာ့စားဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူတစ္ေယာက္ပါ။ 

ထမင္းဗန္းကိုမၿပီး အထဲဝင္.. ထမင္းစားမယ္လုပ္ေတာ့ အရက္ေကာင္တာႀကီး ဘြားကနဲ ျမင္လိုက္ရတယ္။ (အရင္က မရွိသလိုုပါပဲ။ ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိပါဘူး။ မေရာက္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ) ဗုဒၶဟူးေန႔ညေနပဲရွိေသးတယ္။  ေယာက်ာၤးေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲရယ္.. ဘီယာထိုင္ေသာက္ေနၾကတယ္။
ကိုယ့္ကို လူေတြ ရိႈးေနမွာကို သိရက္နဲ႔ မ်က္ႏွာေၾကာကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးတင္းၿပီး ထမင္းထိုင္စားခဲ့တယ္။ ထမင္းကို အျမန္ လတ္စသတ္ၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။

တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ  ေရွ႕ေနာက္မဆင္ျခင္ဘဲ၊ ေသခ်ာမစူးစမ္းဘဲ လုပ္ခ်င္ရာကို စြတ္လုပ္တတ္သူ တစ္ဦးပါ။

ထမင္းထိုင္စားေနရင္းနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးက စကၤာပူကို ခဏလာလည္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမက်၊ ရည္းစားမက်ေသာ သက္ဆိုင္သူျဖစ္ဖူးတဲ့သူနဲ႔အတူ ျမနႏၵာမွာ ထမင္းအတူ စားဖူးတာကို သတိရမိတယ္။ (သူနဲ႔ စကားမေျပာျဖစ္တာ၊ အဆက္အသြယ္မရွိတာ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ရွိၿပီ။ း) )အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ မ်က္ႏွာစာအုပ္ဖြင့္ၿပီး wall ေပၚမွာ ေမြးေန႔ေတြစစ္ေတာ့ သူ႔ေမြးေန႔ျဖစ္ေနတာကို သြားေတြ႔တယ္။ အျမန္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးလိုက္ရတယ္။

တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ နိစၥဓူဝအလုပ္ေတြမွာ ရုန္းကန္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ခါတစ္ရံမွာ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြကိုု သိမွတ္မဲ့စြာ ေမ့ေနတတ္သူတစ္ဦးပါ။ :)
(၂၄.၀၄.၂၀၁၃)ရက္ေန႔အမွတ္တရ...
witch83 ( 25/04/2013; 11:56AM; GMT+8)

To Continue Reading

April 04, 2013

တစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ (01-Apr-2013)

The Four Lives of Aung San Suu Kyi

ေယဘူယ်အားျဖင့္ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီအိုင္ကြန္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းဆုၾကည္ရဲ့ ဘဝကို (၄)မ်ိဳးခြဲျခားၿပီး သတ္မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။

သူမရဲ့ ပထမဆံုးဘဝကေတာ့ သူမအသက္(၂)ႏွစ္သမီးအရြယ္မွာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရင္း လြတ္လပ္ေရးမရမီ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္းခံရတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့သမီးအျဖစ္နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရတဲ့ဘဝပါပဲ။ စည္းကမ္းႀကီးၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခိုင္မာတဲ့၊ ထက္ျမက္တဲ့မိခင္ျဖစ္သူရဲ့ သြန္သင္ဆံုးမမႈေတြေအာက္မွာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ အိႏၵိယျပည္တို႔မွာ ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။  ဒါဟာ အေရွ႕တိုင္းနဲ႔ အေနာက္တိုင္းပညာေရးကို ပူးေပါင္းဆက္စပ္ သင္ယူႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဘဝအစတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အ.ထ.က(၁) ဒဂံုမွာ ပညာသင္ယူၿပီးတဲ့ေနာက္ (၁၉၆၀)ခုနွစ္မွာ မိခင္ႀကီးေဒၚခင္ၾကည္ကို အိႏၵိယနဲ႔နီေပါႏိုင္ငံေတြရဲ့ ျမန္မာသံအမတ္အျဖစ္ခန္႔အပ္ခံရတဲ့အတြက္ မိခင္ႀကီးအလုပ္ရွိရာေနရာေတြကို လိုက္ပါခဲ့ရပါတယ္။ "Convent of Jesus and Mary School"မွာ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့.. နယူးေဒလီမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေကာလိပ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ " Lady Shri Ram College " မွာ ပညာဆက္သင္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးဘာသာအထူးၿပဳနဲ႔ (၁၉၆၄)ခုႏွစ္မွာ ဘြဲ႔ရခဲ့ပါတယ္။


ဒုတိယဘဝရဲ့တံခါးကိုေတာ့ Oxford မွာဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။ St Hugh's College, Oxford ကေန (၁၉၆၉)ခုႏွစ္မွာ စိတၱေဗဒဘာသာရပ္နဲ႔ ဘြဲ႔ရခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ နယူးေယာ့မွာ သြားေရာက္ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး UNမွာ သံုးႏွစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ (၁၉၇၁)ခုႏွစ္မွာေတာ့ သူမရဲ့ခင္ပြန္းျဖစ္သူ Michael Aris နဲ႔လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ သားႀကီးျဖစ္သူ Alexander Arisကို လန္ဒန္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယသားျဖစ္တဲ့ Kim Aris ကိုေတာ့ လန္ဒန္မွာပဲ (၁၉၇၇)ခုနွစ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ (၁၉၆၄)ခုႏွစ္ကေနစလို႔  Oxford တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘဝ၊ part-time academic ဘဝ၊ UN officer ဘဝ၊ အိမ္ေထာင္ရွင္မဘဝ၊ မိခင္ဘဝ.. စတဲ့ဘဝေတြကို  (၂၄)ႏွစ္တိုင္ေအာင္ ျဖတ္သန္းၿပီးတဲ့ေနာက္ သူမဘဝကို တဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းလဲေစမဲ့၊ သူမရဲ့တတိယဘဝကို ေရာက္ရွိေစမဲ့ တယ္လီဖုန္း call တစ္ခုကို (၁၉၈၈)ခုႏွစ္မွာ ရရွိခဲ့ပါတယ္။


သူမရဲ့မိခင္ ေနမေကာင္းဘူး.. ခဏျပန္လာခဲ့ပါလို႔ ေခၚတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ခြပ္ေဒါင္း (NLD)နဲ႔အတူ ရင္ဆိုင္ၿပီး house arrest က်ခဲ့တာကေတာ့ "The Lady" ကားၾကည့္ဖူးသူေတြ သိၾကပါလိမ့္မယ္။ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုးက မဲေပးဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ အႏိုင္ရပါတီျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း အိမ္နံပါတ္ (၅၄) တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက ေနအိမ္မွာ သူမတစ္ေယာက္တည္း အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ခံၿပီး စာေတြဖတ္ရင္း၊ ေရဒီယိုနားေထာင္ရင္း ႏွစ္(၂၀)ေက်ာ္ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရပါတယ္။ ( သူမနဲ႔အတူလည္း လူေပါင္းမ်ားစြာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ေနရာအသီးသီးမွာ... ေထာင္အသီးသီးမွာ.. ညွင္းပန္းခံရသူက ညွင္းပန္းခံရ.. လူသိၿပီး ေသသူကေသခဲ့ရ.. လူမသိသူမသိေသသူေတြကေသခဲ့ရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသမီးသာ မဟုတ္ခဲ့ရင္၊ တစ္ကမာၻလံုးရဲ့ စိတ္ဝင္စားမႈ၊ အာရံုစိုက္ခံရမႈကိုရခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတစ္ဦးသာ မျဖစ္ခဲ့ရင္၊ မိုက္ကယ္အဲရစ္သာမရွိခဲ့ရင္ သူမဘဝဟာလည္း ဒီလို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘဝနဲ႔ ၿပီးပါ့မလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။)  ၾကားထဲမွာ ႏွစ္ႀကိမ္တိတိလႊတ္ေပးခံရေပမဲ့ ခဏတာသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းဟာလည္း သမိုင္းတြင္ခဲ့ပါတယ္။ မေသမေပ်ာက္တာ ကံေကာင္းလို႔သာပါပဲ။ (၂၀၁၀)ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ (၁၃)ရက္ေန႔မွာေတာ့ သူမကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန လႊတ္ေပးလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူမရဲ့ယခုလက္ရွိဘဝ၊ သူမရဲ့ စတုတၳေျမာက္ဘဝကို ေျပာင္းလဲေစျခင္းရဲ့အစလို႔ ဆိုရမယ္ထင္ပါတယ္။

ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ လြတ္လပ္စြာ နယ္လွည့္ ခရီးထြက္ျခင္းအမႈေတြကို ျပဳလုပ္ခြင့္ရၿပီး (၂၀၁၁)ခုႏွစ္ ဧၿပီလ(၁)ရက္ေန႔မွာက်င္းပတဲ့ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေကာ့မႈးၿမိဳ႔နယ္ကေန ဝင္ၿပိဳင္ၿပီး လႊတ္ေတာ္မွာပါဝင္ခဲ့တာ (၂၀၁၂)ခုႏွစ္မွာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတစ္ႏွစ္တာကလအတြင္းမွာေတာ့ အေမရိကနဲ႔ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြအပါအဝင္ ႏိုင္ငံျခားခရီးစဥ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သြားခဲ့ရပါတယ္။

Nation's Mother ျဖစ္တဲ့... ေဒၚေအာင္ဆန္းဆုၾကည္ (The Lady) တစ္ေယာက္ သူမရဲ့ ယခုလက္ရွိဘဝမွာ အေႏွာင့္အယွက္အေပါင္းကိုေက်ာ္လႊားႏိုင္ၿပီး တိုင္းက်ိဳးျပည္ျပဳလုပ္ငန္းမ်ားစြာကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။ ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ၊ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ... (၂၀၁၅) election မွာလည္း ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း .. ဒီ စတုတၳဘဝျဖတ္သန္းစဥ္ကာလအတြင္းမွာ ရိုက္ယူျခင္းခံရတဲ့ သူမရဲ့အမွတ္တရ ပံုရိပ္ေတြထဲက ႏွစ္သက္မိတဲ့ဓါတ္ပံုတစ္ခ်ိဳ ႔နဲ႔အတူ ဒီပို႔(စ္)ေလးကို ဒီမွာ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။

သားငယ္ Kim ႏွင့္အတူ
မဲႏိုင္တဲ့ေန႕က ( ၀၁-၀၄-၂၀၁၂)
 
 

{ စကားခ်ပ္။   ။ ပုထုဇဥ္လူသား ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အရာအားလံုးမွာ သူမလုပ္သမွ် မွန္ႏိုင္မယ္မထင္မိေပမဲ့ သူမဟာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး စြမ္းေဆာင္ေနတယ္လုိ႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္။ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဘယ္ကိစၥမွာမဆို ထစ္ခနဲရွိ သူ..မၾကည့္ဘူး၊ မလုပ္ေပးဘူးေျပာေနၾကတဲ့သူေတြကိုလည္း နည္းနည္းေလးေတာ့ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္.. လုပ္ပိုင္ခြင့္ သိပ္မရွိတဲ့၊ လႊတ္ေတာ္အတြင္းမွာ မၾကိဳဆိုတဲ့သူမ်ားတဲ့ သာမာန္လႊတ္ေတာ္အမတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူမကို သူမ..မလုပ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြမွာ ေနရာတကာ လိုက္ရွင္းခိုင္းစရာမလိုဘူးထင္တာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ "လက္ပန္းေတာင္း ေၾကနီေတာင္"စီမံကိန္းမွာလည္း သဘာဝပန္းဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးပိုင္းမွာ အားနည္းတာကလြဲရင္ ေကာ္မရွင္ရဲ့ အဆံုးအျဖတ္ဟာ "ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ၊ ပ်ားလည္းစြဲသာ" တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္လို႔ ထင္တာပါပဲ။ ဒီကိစၥအတြက္ ေကာ္မရွင္ဆိုတာကိုမဖြဲ႔ခင္ ျပႆနာစျဖစ္ခါစ အရင္ႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလတုန္းကလည္း ပို႔(စ္)တစ္ခုမွာ ဒီလို ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ }




References:
  1. http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/jun/20/aung-san-suu-kyi-four-lives 
  2. http://en.wikipedia.org/wiki/Aung_San_Suu_Kyi
ဓါတ္ပံုေတြကေတာ့ ေတြ႔တိုင္း download ဆြဲထားတာဆိုေတာ့ ဘယ္သူေတြကို credit ေပးရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္သူအားလံုးကို credit ေပးပါတယ္။ :)
Regards, witch83
To Continue Reading

အားေပးမႈအမ်ားဆံုး ပို႔(စ္)ေလးေတြ..

Followers

အားေဆးေလးေတြ...

Cool Blue Outer Glow Pointer