ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရွိသည္

• သံေယာဇဥ္ျဖင့္
  ေနွာင္ငင္တြယ္ရစ္၊
  ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရွိသည္….

•  တြယ္ျငိျခင္းျဖင့္
  ရင္တြင္းဆူုးနစ္၊
  ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရိွသည္….

• အတြယ္အတာ ဘယ္အရာျဖစ္
  ဖယ္ခြာလို႔ရ ကၽြန္မမသိ
  ၀ဋ္ရွိေလသမွ် ခ်စ္မိေနရပါသလား….

• ႏွလံုးသားမွာ၊ အနာတရ
  ထာ၀ရျဖစ္တည္
  (အခုေတာ့ ………….)
  ကၽြန္မခ်စ္မိ အျပစ္ရိွသည္….

 ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကံုး)

To Continue Reading

ေဝမွ်ခ်င္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ေတြးမိေတြးရာနဲ႔ ေရးမိေရးရာ

အရင္က ဆင္ဆာေတြျဖတ္လြန္းလိုု႕ ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္၊
ခုု ဆင္ဆာေတြ မျဖတ္လြန္းလိုု႕ ျပန္ေအာ္ေနရတယ္။

အရင္က ဘတ္(စ္)ကားက်ပ္လိုု႕ ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္၊
အခုု ကိုုယ္ပိုုင္ကားနဲ႕ မီးပြိဳင့္က်ပ္လိုု႕ ေအာ္ေနရတယ္။

အရင္က ဖုုန္းမကိုုင္နိုုင္လိုု႕ လူတန္းမေစ့လိုု႕ ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္၊
ခုု ဖုုန္းကိုုယ္စီနဲ႕ လိုုင္းမေကာင္းလိုု႕ ေအာ္ေနရတယ္။

အရင္က နုုိင္ငံေရးသမားေတြ ေထာင္ထဲထည့္လိုု႕ ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္၊
အခုု ေထာင္ကထြက္တဲ့နိုုင္ငံေရးသမားေတြ အခ်ိဳးမက်လိုု႕ ျပန္ေအာ္ေနရတယ္။

အရင္က ဘုုန္းၾကီးေတြကိုု ရိုုက္လိုု႕ ႏွက္လိုု႕ သတ္လိုု႕ ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္၊
အခုု ဘုုန္းၾကီးေတြက အမ်ိဳးေစာင့္တရားေဟာလိုု႕ ျပန္ေအာ္ေနၾကတယ္။

အရင္က လမ္းေပၚမွာ ေအာ္တယ္၊
အခုု အြန္လိုုင္းမွာ ေအာ္ၾကတယ္၊
ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာရယ္မဟုုတ္ ဝင္ေအာ္လိုုက္တယ္ ..
ဒါပါပဲ။

Credit : ဆရာ ၾကယ္

မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာေတြ႔တဲ့ကဗ်ာကို သေဘာက်လို႔ ေဝမွ်ပါတယ္။ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္ေတာ့ မပါဘူး။ "အရင္ကနဲ႔ အခု"လို႔ လြယ္လြယ္ေပးလိုက္ရင္ ရမယ္ထင္တယ္။

+ + + + +

ေအာက္ကပံုေတြကေတာ့ ၾကည့္ၿပီးၿပီးခ်င္း ဘာမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ိဳ ႔၊ အေတြးတစ္ခ်ိဳ ႔ ရမိတဲ့ပံု(၃)ပံုပါ....။ 

Source; https://www.facebook.com/pages/Cartoonsawminwai/432330953486749

ဒီပံုၾကည့္ၿပီး ေတြးမိတာက တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေရွ ႔ေနာက္မစဥ္းစားဘဲ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို မစူးစမ္းဘဲနဲ႔ လံု႔လျပဳတာ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္တတ္တယ္လို႔  ဆိုရမလား။ ခက္တာက တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ေလ့လာစူးစမ္းဆင္ျခင္ၿပီးလုပ္ရဲ့သားနဲ႔ အလြဲေတြလည္း ျဖစ္လာတတ္တယ္။ ဒါကို မိမိရဲ့ကံၾကမၼာ ( Fate) လို႔ပဲ ေျပာရမလား ...

ကိုုယ့္အနာဂတ္နဲ႔ တက္လမ္းကိုု ကိုုယ္တိုုင္ မဖ်က္ဆီးမိဖိုု႔ သတိထားရဦးမယ္။

Source; http://www.cartoonmovement.com


ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကိုု ခဏထားလိုုက္ပါဦး။ ေပးလိုုက္ရတာနဲ႔ ျပန္ရတာ ညီမ ွ်ရဲ့လား။ "Save this world for our decendants, not for us" =)

+ + + + +

အခုလက္ရွိကေတာ့ ေနမေကာင္းဘူး။ သြားစနာတယ္။ သြားနာတာေပ်ာက္ေအာင္ pain killer ေသာက္ေတာ့ အစာအိမ္ကိုုထိတယ္။ အလုုပ္ဗီဇာတိုုးတာ အဆင္မေျပဘူး။ ခုု..လက္ရွိခံစားခ်က္ကေတာ့ အ္ိုမားကို သတိရတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္....။

ဘာရယ္မဟုုတ္ပါဘူး။ ေရးမိေရးရာေတြထဲက ပိုု႔(စ္)တစ္ပုုဒ္ပါ။ း)

witch83 (12/07/2013; 5:53PM; GMT+8) To Continue Reading

တေစၦ

အိ္ပ္လို႔မရ

ညႀကီးမင္းႀကီး၊ ထၿပီးထိုင္ေန

ေမြ႔ရာေတြလဲ၊ ေၾကမြတြန္႔လိပ္

သိပ္စိတ္ညစ္တယ္၊ သတိျပယ္လြင့္

ခိုတြယ္စရာ အတည္မက်။

အျပင္ဘက္မွာ၊

သစ္ရြက္ေတြၾကား၊ ၾကယ္ေလး, ငါးပြင့္

စကားပင္အို၊ ကန္ေရစိုစြတ္

ဟိုမွာလႈပ္လႈပ္၊ ငုတ္တုတ္လက္ကမ္း

စမ္းေလွ်ာက္သြားေန၊ ျမက္ခ်ံဳေတြထဲ

တေစၦငါကိုယ္တိုင္ပါပဲ။

ကုတင္ေျခရင္း

ေျပးနင္းရွပ္ရွပ္၊ မတ္တပ္ထလိုက္

ခန္းဝကိုလာ၊ ဝယႏာၱမွာ 

သည္မွာတစ္ေယာက္၊ တေစၦေခ်ာက္လွန္႔

ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ၾကည့္၊ မ်က္ႏွာလွည့္စမ္း

တည့္တည့္လွမ္းျမင္၊ ေအာ္ငိုခ်င္မိ

တဆင္ထဲဘဲ သူႏွင့္ငါ။

ျမစ္နက္ထဲမွာ 

ငါ--ေရနစ္ျမဳပ္၊ ခ်မ္းၿပီးကုပ္ေန

ကကၠိဳကိုင္းၾကား၊ ငါနားေနလိုက္

ဘုရားေရွ႕ေမွာက္၊ ဒူးေထာက္ေရာက္ျပန္။

ေမာပန္းလ်ႏွင့္

တေယာက္ေသာငါ၊ ငါမ်ားစြာမွ

ထလာလြင့္ပါး၊ ေမာင့္အနားကို

စကားေထြရာ၊ ငိုသံပါႏွင့္

ဘာမွမၾကား၊ ေမာင့္အပါးမွာ

"ထသြားစို႔ဆို၊ ေမ့ကိုအိပ္မက္

မမက္ဘူးလား " တေစၦျဖားေယာင္း

မႈန္မႊားစိတ္ဝယ္၊ အရိပ္ထင္။          ။

~ ၾကည္ေအး ~

Source;
http://www.facebook.com/photo.php?fbid=373293184422&set=a.373293064422.155250.371037724422&type=1&relevant_count=1 To Continue Reading

ေသာကေျခရာ

တြယ္တာလွေပမယ့္၊
ကြယ္ရာကပဲ ခ်စ္ေတာ့မယ္။

အဆင္ခက္ေလေတာ့၊
မၾကင္ရက္တယ္ သခင္ဆိုမလား၊
ျငင္ၿငိဳရင္ ကိုယ့္အျပစ္ပါပဲ၊
စိတ္ညစ္တယ္ကြယ္။

သံေယာဇဥ္ေခြကာရစ္ေပမယ့္၊
ျပန္ေျပာလွ်င္ ေဝဒနာျဖစ္႐ံုမို႔၊
ခ်စ္တတ္သူ အမူလုပ္ပါလို႔၊
မပူ႐ုပ္လို ဟန္ေဆာင္တင္းေပမယ့္၊
ရင္တြင္းမွာ မၾကည္ေမြ႕ေလေတာ့၊
သည္ေန႔လဲ စိတ္ညစ္တယ္၊
သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ မဆိုသာေတာ့။

ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ေမတၲာမရွိပါဘူး၊
အၾကည့္ဆံု ေဝဒနာေႏြးေတြက၊
အၾကင္နာ ေျခရာေလးေတြပဲ၊
အေတြးမွာ ရစ္တဝဲနဲ႔၊
ခ်စ္သည္းရယ္ ဘာသာေျဖလို႔၊
မာယာေတြ ဟန္ေဆာင္ထိန္းကာ၊
သူစိမ္းေတြေပါ့။ ။

ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)

 

စကားၾကြင္း။      ။Sis Jasmine  ဆီက ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုုန္း)ရဲ့  ဒီ... "ေသာကေျခရာ"ဆိုုတဲ့ ကဗ်ာေလးကိုုေတြ႔ၿပီး ႀကိဳက္လြန္းလိုု႔  အရင္ႏွစ္.. ဒီဇင္ဘာလ (၂၆)ရက္ေန႔တုုန္းကဒီဘေလာ့ေပၚမွာ    တင္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုုက ဘယ္လိုု ျဖစ္သြားလဲ မသိပါဘူး။ Spam moderation ထိသြားပံုု ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေပၚမွာ လံုုးဝ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ ေဖေဖာ္ဝါရီလ (၁၄)ရက္ေန႔မွာ Valentines' Day အမွတ္တရအေနနဲ႔ ျပန္တင္လိုုက္ပါတယ္။ ေအာက္က screen shot ေတြကေတာ့ ေမး(လ္)ထဲကေန ျပန္ယူထားတာပါ။ း)

witch83 (14/02/2013; 8:00AM; GMT+8)

To Continue Reading

ျခားနားခ်က္မ်ား

~~~Differences~~~

ေယာက်ာၤးကေလးမ်ားအဖို႔
တစ္ထြာေသာ ဆံပင္သည္
အရွည္ႀကီးျဖစ္၏။

မိန္းကေလးမ်ားအဖို႔
တစ္ထြာေသာဆံပင္သည္
တုိတုိကေလးျဖစ္၏။

ဘတ္စ္ကားေပၚမွ လူအဖို႔
အင္းစိန္နွင့္ ရန္ကုန္ခရီးသည္
အေ၀းႀကီး ျဖစ္၏။

ကိုယ္ပိုင္ကားေပၚမွ လူအဖို႔
အင္းစိန္နွင့္ ရန္ကုန္ခရီးသည္
နီးနီးကေလးျဖစ္၏။

ေတာင္ေအာက္မွ လူအဖို႔
ထိုလမ္းသည္
အတက္ျဖစ္၏။

ေတာင္ေပၚမွ လူအဖို႔
ထုိလမ္းသည္
အဆင္းျဖစ္၏။

ညအဖို႔
၁၂ နာရီသည္
သန္းေခါင္ယံ ျဖစ္၏။

ေန႔အဖို႔
၁၂ နာရီသည္
မြန္းတည့္ျဖစ္၏။

လူႀကီးမ်ားအဖုိ႔
အခ်စ္သည္
အတိတ္ျဖစ္၏။

လူငယ္မ်ားအဖို႔
အခ်စ္သည္
အနာဂတ္ျဖစ္၏။ ။

မင္းလူ (Min Lu)
Reference: ဆရာ မင္းလူ၏ FB page  မွာေတြ႔တာပါ။ ကဗ်ာ ထင္တာပဲ။ ေခါင္းစဥ္မေတြ႔လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္တယ္။ သိသူမ်ားရွိရင္လည္း ေျပာေပးၾကပါဦး။ =)

စကားၾကြင္း။ ကိုယ္ေရာက္တဲ့ေနရာကေန ၾကည့္ရင္ အရာရာတိုင္းမွာ ျခားနားခ်က္ေတြရွိတယ္ဆိုတာသာ စိတ္ထဲ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္ခဲံရင္......

Regards, witch83
To Continue Reading

Story of Appreciation

One young academically excellent person went to apply for a managerial position in a big company.
He passed the first interview, the director did the last interview, made the last decision.
The director discovered from the CV that the youth's academic achievements were excellent all the way, from the secondary school until the postgraduate research, Never had a year when he did not score.
The director asked,
"Did you obtain any scholarships in school?"
The youth answered "none".

The director asked,
" Was it your father who paid for your school fees?"
The youth answered,
"My father passed away when I was one year old, it was my mother who paid for my school fees."

The director asked,
" Where did your mother work?"
The youth answered,
"My mother worked as clothes cleaner."
The director requested the youth to show his hands.
The youth showed a pair of hands that were smooth and perfect.

The director asked,
" Have you ever helped your mother wash the clothes before?"
The youth answered,
"Never, my mother always wanted me to study and read more books.
Furthermore, my mother can wash clothes faster than me."

The director said,
"I have a request. When you go back today, go and clean your mother's hands, and then see me tomorrow morning."

The youth felt that his chance of landing the job was high. When he went back, he happily requested his mother to let him clean her hands. His mother felt strange, happy but with mixed feelings, she showed her hands to the kid.

The youth cleaned his mother's hands slowly. His tear fell as he did that. It was the first time he noticed that his mother's hands were so wrinkled, and there were so many bruises in her hands. Some bruises were so painful that his mother shivered when they were cleaned with water.

This was the first time the youth realized that it was this pair of hands that washed the clothes everyday to enable him to pay the school fee. The bruises in the mother's hands were the price that the mother had to pay for his graduation, academic excellence and his future.

After finishing the cleaning of his mother's hands, the youth quietly washed all the remaining clothes for his mother.

That night, mother and son talked for a very long time.

Next morning, the youth went to the director's office.

The Director noticed the tears in the youth's eyes, asked:
" Can you tell me what have you done and learned yesterday in your house?"

The youth answered,
" I cleaned my mother's hand, and also finished cleaning all the remaining clothes'

The Director asked,
" please tell me your feelings."

The youth said,
Number 1,
I know now what is appreciation. Without my mother, there would not the successful me today.
Number 2,
By working together and helping my mother, only I now realize how difficult and tough it is to get something done.
Number 3,
I have come to appreciate the importance and value of family relationship.

The director said,
" This is what I am looking for to be my manager. I want to recruit a person who can appreciate the help of others, a person who knows the sufferings of others to get things done, and a person who would not put money as his only goal in life. You are hired.

Later on, this young person worked very hard, and received the respect of his subordinates. Every employee worked diligently and as a team. The company's performance improved tremendously.

A child, who has been protected and habitually given whatever he wanted, would develop "entitlement mentality"and would always put himself first. He would be ignorant of his parent's efforts.
When he starts work, he assumes that every person must listen to him, and when he becomes a manager, he would never know the sufferings of his employees and would always blame others.
For this kind of people, who may be good academically, may be successful for a while, but eventually would not feel sense of achievement.
He will grumble and be full of hatred and fight for more. If we are this kind of protective parents, are we really showing love or are we destroying the kid instead?*

You can let your kid live in a big house, give him a Driver & Car for going around, Eat a Good Meal, learn Piano, Watch a Big Screen TV. But when you are Cutting Grass, please let them experience it. After a Meal, let them Wash their Plates and Bowls togethern o with their Brothers and Sisters. Tell them to Travel in Public Bus, It is not because you do not have Money for Car or to Hire a Maid, but it is because you want to Love them in a right way. You want them to understand, no matter how rich their parents are, one day their hair will Grow Grey, same as the Mother of that young person. The most important thing is your kid learns how to appreciate the effort and experience the difficulty and learns the ability to work with others to get things done.

Source; http://editorawais.hubpages.com/hub/Story-Of-Appreciation

My Piece of Thought on this Article 

My main objective on sharing this story is to point out the fact that appreciation is very important in any kind of relationship and society. We, human beings, by nature, slip the view when people are too close to us. Knowing the value after someone had already left and feeling sorry for that won't help you get that someone back or the things and love that person has given to you and hence, to live on without regrets, we need to appreciate 

• the help
• the effort
• the sacrifice and
• the sufferings   

of others for us to succeed in life or to get things done. I know that someone already translated this story into Burmese ( I think, it's Ma 99snany). Anyway, I want to share this original story, at least for me to remind myself not to develop this kind of "entitlement mentality" problems.
And, for those who are having such mentality in life, he/she may be good in academic scores; may acheive a high position/ success at work. But, he/she will always be LONELY in their life. 

~*~*~Thank you for reading this post ~*~*~

with best wishes and warmest regards,

witch83
25/10/2012; 11:15AM; GMT+8 To Continue Reading

တယ္လီဖုန္း

"ခ်စ္တယ္"လို႔ ခဏခဏေျပာဖို႔ မႏွေျမာစမ္းပါနဲ႔

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ
ဘာအလြမ္းနဲ႔မွ အာပတ္ေျဖလို႔ မရဘူး။ ။

ငါတို႔ ဘာလို႔ အျငင္းပြားေနၾကရတာလဲ
(တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္)နားမလည္တာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔။ ။

ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သံသယေတြ
ျဖစ္ေနၾကတာလဲ..
"ယံုၾကည္ပါ"လို႔ ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္
ယံုၾကည္ထားခဲ့ရဲ့နဲ႔။ ။

ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
ေဒါသေတြ ျဖစ္ေနၾကတာလဲ..
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့အခ်စ္ဟာ က်ိဳးလြယ္ပဲ့လြယ္တာလည္း
မဟုတ္ဘဲနဲ႔ကြယ္ ။ ။

ငါတို႔ လုပ္ေနၾကပံုက
တစ္ေယာက္ေျခလွမ္းကို တစ္ေယာက္က
ေစာင့္ၾကည့္ အကဲခတ္ေနၾကပံုမ်ိဳး။
ဒါ... စစ္တုရင္ထိုးေနၾကတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ကြယ္။ ။

မင္းငါ့ကို လြမ္းတဲ့အခါ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါ။
ငါ.. လြမ္းတာကိုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာမယ္။ ။

"ခ်စ္တယ္"ဆိုတဲ့ စကားတစ္လံုးကို မၾကာခဏေျပာဖို႔ မႏွေျမာစမ္းပါနဲ႔။
အခ်စ္ဆိုတာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးလိုပါပဲ...
မင္းက စကားမေျပာဘဲ ပိတ္ထားရင္
ဘာမွ အသံုးမဝင္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို ကိုင္ထားရတာန႔ဲ
ဘာထူးေတာ့မွာလည္း။ ။

မင္းခိုက္စိုးစန္ To Continue Reading

ေၾကာက္စိတ္

ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းေရးတဲ့ "ေၾကာက္စိတ္" အပါအဝင္ ေဆာင္းပါးေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ေလးကို ၂၀၀၄ခုႏွစ္ထဲမွာ သူနဲ႔ခင္မင္တဲ့သူဆီကေနတဆင့္ ငွားဖတ္ဖူးပါတယ္။ အဲ့စာအုပ္ထဲက ေဆာင္းပါးတိုင္းလုိလိုကို ႀကိဳက္ခဲ့ပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ လိမ္ညာတာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ေဆာင္းပါးရယ္၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေဆာင္းပါးရယ္၊ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးရယ္ပါ။ ဝမ္းနည္းဖို႔ေကာင္းတာက အဲ့စာအုပ္ေလးဟာ ထုတ္ၿပီးေနာက္မၾကာခင္မွာ ျပန္အသိမ္းခံရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ မိတၱဴကူးထားခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ့္ဆိုင္ကစက္ကပ်က္ေနၿပီး လက္ထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံမရွိတာနဲ႔ မကူးျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ဆရာ့ဆီမွာလည္း အဲ့စာအုပ္က တစ္အုပ္ပဲရွိေတာ့ သူကလည္း ေပ်ာက္မွာေၾကာက္ၿပီး ၾကားလူက အသည္းအသန္ ျပန္ေတာင္းေနတာနဲ႔ အျမန္ဖတ္ၿပီး ျပန္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ အခုေတာ့ Facebook ေပၚမွာ "ေၾကာက္စိတ္"post ေလး အမွတ္မထင္ေတြ႔ရလို႔ ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

*************************************

ေၾကာက္စိတ္


ႀကိမ္လံုးအေၾကာင္းစဥ္းစားမိတိုင္းအထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ၾကံဳခဲ့ရတာေလး တစ္ခုကို အျမဲသတိိရေနမိပါတယ္။ ျမန္မာစာ အခ်ိန္မွာ ပင္ရင္း စကားေျပလက္ေရြးစင္ထဲက မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ငါးေျခာက္ျပား ေဆာင္းပါးကို သင္ျပီးစေပါ့။ မင္းတုန္းမင္းငယ္ရြယ္စဥ္ ေမာင္လြင္ဘ၀က စံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဆီမွာပညာသင္ၾကားခဲ့ရတယ္။တစ္ေန႔မွာ အင္းသားၾကီးငၾကဴးက ငါးေျခာက္ျပားၾကီး တစ္ျပားလာျပီး လွဴတယ္။ ဆရာေတာ္က ငါးေျခာက္ကို သိပ္ၾကိဳက္ပါသတဲ့။ ေက်ာင္းမွာကလည္း ငါးေျခာက္ျပတ္လပ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ေမာင္လြင္ကို က်က္သေရခန္းထဲမွာေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းခုိင္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပး တဲ့အခါ ေမာင္လြင္ကို ငါးေျခာက္ ဖုတ္ခိုင္း ေတာ့ ငါးေျခာက္က ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ လက္ေဆးျပီးႏွမ္းဆီေမႊးေမႊးနဲ႔ ေရာက္လာမယ့္ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ေစာင့္ေနတာေပါ့.။ ေမာင္လြင္မွာ ဘယ္လိုမွ ရွာေဖြ ေမးျမန္းစံုစမ္းလို႔မရဘဲ ဗ်ာမ်ားေနခိုက္ ဟဲ႔...... ငလြင္မရေသးဘူးလား လုိ႔ေမးလိုက္ေတာ့ ညွဳိးညွိဳးငယ္ငယ္နဲ႔ပဲ ငါးေျခာက္ျပားၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အေၾကာင္း တင္ေလွ်ာက္ ရေတာ့တယ္။ ငလြင္......လာခဲ့ လို႔ ထား၀ယ္ၾကိမ္ကို ဆြဲျပီး ေခၚလိုက္တဲ့ ဆရာေတာ္အသံက ေက်ာင္းသား အားလံုးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္၀င္သြားပါသတဲ့။
ဟဲ႕...ငလြင္ နင္ဟာ ဘုရင္႔သား၊ အေၾကာင္း ညီညြတ္ရင္ နုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ရမယ့္သူ။ ဒီလိုလူက ငါးေျခာက္ျပား တစ္ခ်ပ္ကိုေတာင္ လံုျခံဳေအာင္ မေစာင့္ေရွာက္နုိင္ရင္ နုိင္ငံကို နင္ဘယ္လို လံုျခံဳေအာင္
လုပ္နိုင္ေတာ့မွာလဲ လို႔မိန္႔ျပီး အခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမပါသတဲ့။
ဒီေဆာင္းပါးကို သင္ျပီးေတာ့ ဆရာက သင္ရိုးထဲက ေမးခြန္းေတြကို ေျဖခုိင္းပါတယ္။ ေမးခြန္း တစ္ခုက စံေက်ာင္း ဆရာေတာ္၏ ဆံုးမမႈကို သင္လက္ခံပါသလား လို႔ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေပါက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ေနာက္တစ္ေန႔ ျမန္မာစာအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာဟာ အတန္းထဲကို ေျခသံျပင္းျပင္းနဲ႔၀င္လာပါတယ္. အေျဖလႊာ ေတြကို စားပြဲေပၚ ဘုန္းခနဲျမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။
ဆရာ႔မ်က္ႏွာက နီျပီးတင္းလို႔။ တစ္တန္းလံုးကို ေ၀႔၀ဲျပီးၾကည္႔တယ္။ တစ္တန္းလံုး ကလည္း ျငိမ္လို႔။ ဆရာ ဘာျဖစ္ လာတာပါလိမ္႔လို႔ ေတြးေနၾကပံုပဲ။ ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ကို ေခၚျပီး အတန္းေရွ႕ ထြက္ခုိင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးခံုက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ထြက္လာပါတယ္။ ဆရာက အေျဖလႊာတစ္ရြက္ကို ဆြဲထုတ္ျပီး အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေပးလိုက္တယ္။ "ဒါ မင္းအေျဖလား"။ "ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ"၊ "ေအး တစ္တန္းလံုး ၾကားေအာင္ ဖတ္စမ္း" နည္းနည္း အံ့ၾသေနပံုနွင့္ ေက်ာင္းသားက သူ႔အေျဖကို ဖတ္ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႔ ဆံုးမပံုကို မၾကိဳက္ေၾကာင္း။ ဆရာေတာ္ရဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ခံစားမႈဟာ တပည္႔ကို လမ္းညႊန္ခ်င္စိတ္ထက္ မိမိအလြန္တရာ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ဘုန္းမေပးရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဒါသစိတ္ကပိုျပီး ၾကီးမားေနနိုင္ေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ဒီေလာက္ ရိုက္ႏွက္ အျပစ္ေပးစရာမလိုေၾကာင္း၊ နား၀င္ေအာင္ဆံုးမလွ်င္ ရပါလွ်က္ႏွင့္ ေသရာပါ အမာရြတ္ထင္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ ဟု သံသယျဖစ္စရာရွိေၾကာင္း။ ဘုရားသားေတာ္ တို႔မည္သည္.....



ရသတဏွာျဖစ္ ဆြမ္းဘုဥ္း မေပးသင့္သည္ကို သတိရသင့္ေၾကာင္း၊ ဆရာကိုယ္တိုင္က ဤ၀ိနည္းကို မထိန္းသိမ္းနိုင္ပါဘဲ တပည္႔ကို ဆံုးမျခင္းမွာ စဥ္းစားဖြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အသားနာမွ အရိုးစြဲမွတ္မည္လို႔ထင္ျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးဆံုးမခဲ့ေပမယ့္ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္မွာ ေအာက္ျမန္မာနုိင္ငံ တစ္ခုလံုးကို အဂၤလိပ္ လက္ ထိုးေပးလိုက္ရတဲ့အတြက္ ဒီဆံုးမနည္းဟာ မေအာင္ျမင္ နုိင္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလိုေတြ ေျဖထားတာဗ်။

တစ္တန္းလံုးက တခိခိနဲ႔ရယ္ၾကတယ္၊ သူတစ္ေၾကာင္းဖတ္လိုက္၊ ခိခနဲ က်ိတ္ရယ္လိုက္ၾကနဲ႔။ ဆရာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရယ္ေလ ေဒါသထြက္ေနေလပါပဲ။ ေက်ာင္းသား ဖတ္သြားျပီးေတာ့ ဆရာက သူ႕ကိုေမးတယ္။ "မင္း ငါ့ကို ေနာက္တာလား" "ဟာ.......မဟုတ္ပါဘူး ဆရာ၊ ကြၽန္ေတာ္ ေမးခြန္းကို ေျဖတာပါ" ကဲအားလံုး သူေျဖတာကို လက္ခံၾကသလား၊ တစ္ေယာက္စီ ေမးမယ္၊ ကဲ....မင္းကစ၊ သူေျဖတာ မွန္သလား၊
မွားသလား။
ပထမဆံုး အေမးခံလိုက္ရတဲ့ ေရွ႔ဆံုးခံုက ေက်ာင္းသားဟာ ရုတ္တရက္ ဘာေျဖရမွန္း သိပံုမရဘူး။ အေျဖရွင္ေက်ာင္းသားကို ၾကည္႔လုိက္ ၊ ဆရာ႕ကို ၾကည္႔လုိက္ ေဘးဘီကို ၾကည္႔လုိက္နဲ႔။ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားရဲ႕ အေျဖကိုၾကိဳက္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႔လိုခံစားမိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လို မေျဖတတ္ဘူး။ သူ႕လို ေထာင့္ေစေအာင္ မျမင္တတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ သူ႔လုိ မေျဖရဲဘူး။ တစ္တန္းလံုး လိုလိုလည္း ကြၽန္ေတာ့္လိုဘဲထင္တယ္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြကို ၾကည္႔ရင္သိသာပါတယ္။
ေဟ႕ေကာင္.......ေျဖေလကြာ ေရွ႕ဆံုးက ေက်ာင္းသားခမ်ာ တုန္သြားပါတယ္။ အေျဖရွင္ေက်ာင္းသားကို တစ္ခ်က္ခိုးၾကည္႔ျပီး ေခါင္းငံု႕ခ် လိုက္တယ္။
တကယ္ေတာ့ ဆရာကမွန္သလား၊ မွားသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကို ေမးေနတယ္ ဆိုေပမယ့္ အမူအရာ၊ ေလသံ၊ ဖန္တီးထားတဲ့ ၀န္းက်င္ အေငြ႕အသက္ေတြက မွားတယ္လို႔ ေျဖစမ္း၊ မေျဖရင္ ၾကိမ္လံုး လို႔ေျပာျပီးသား ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဆရာက ေက်ာင္းသားေတြကို လိမ္ေနသလို သူတရားပါတယ္ ျဖစ္ေအာင္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ျပန္လိမ္ေနတာပါ။ ဒါကို အဲဒီေက်ာင္းသားလည္း သေဘာေပါက္ဟန္တူပါရဲ႔။ သူေျဖတာ မွားပါတယ္ ဟုတ္ျပီ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ မွန္....အဲ...မွားပါတယ္ ေနာက္တစ္ေယာက္ မွားပါတယ္
တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေမးလာလိုက္တာ ကြၽန္ေတာ့္အလွည္႕ေရာက္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္
ထရပ္လိုက္ပါတယ္။ အသက္ တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္း ရွဴလုိက္တယ္။ မွားပါတယ္၊ အေျဖရွင္ေက်ာင္းသားကို မၾကည္႔ရဲပါဘူး။ ေခါင္းငံု႕ျပီး ခံုေပၚက စာအုပ္ကိုပဲ စိုက္ၾကည္႔ ေနမိတယ္။ ထူူးျခားတာက ေက်ာင္းသားအားလံုးလည္း ဒီလိုပါပဲ။
လူကုန္သြားေတာ့ ဆရာက အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေနာက္ေျပာင္မႈနဲ႔ အတန္းထဲမွာ ရိုက္ပါတယ္။ ၾကိမ္လံုးသံ တစ္ခ်က္ၾကားရတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ေနရာမွာ နာနာသြားသလိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အရိုက္ခံေနရသလိုပဲ။ တစ္တန္းလံုးလည္း ကြၽန္ေတာ့လိုဘဲ ခံစားေနရမွာကပါ။ အဲဒီေက်ာင္းသားဟာ ေက်ာင္းေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကိုယ္႔ထင္ျမင္ခ်က္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆံုးရံႈးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာမွာ ဒီလိုတပည္႔မ်ိဳး ဆံုးရႈံုးလုိက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာ အဲဒီလို ေက်ာင္းသားမ်ိဳး ဆံုးရႈံးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ဆန္႔ေတြးလိုက္ရင္ေတာ့ နုိင္ငံေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ ဒါဆံုးရႈံးမႈပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ခံစားမႈခ်င္း တူပါလွ်က္နဲ႔ သူ႕လို မေျဖရဲခဲ့တာလဲ။ ေျဖရဲသူ ရွိလာတာေတာင္ ကြၽန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႔ သူမွန္တယ္လို႔ မေျပာရဲခဲ့တာလဲ။ အာရံုထဲမွာေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကံဳၾကိဳက္ ဆံုစည္းခဲ့ရတဲ့ ၾကိမ္လံုးေတြ၊ ၾကိမ္လံုးေတြ၊ ၾကိမ္လံုးေတြ.........။ ခက္ထန္တဲ့ အမူအရာေတြ။ ။

အဲဒီလို ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ေသြးထဲမွာ အေၾကာက္မ်ိဳးေစ႔ေတြ ပြားမ်ားလာျပီး အရြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ် ေၾကာက္သီးေတြ တတြဲတြဲ၊ ေၾကာက္ပြင့္ေတြ တေ၀ေ၀နဲ႔။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲဘို႕ လိုအပ္တဲ့ ျပသနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြ ရွိရင္လည္း ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာရဲဘူး။ အျပဳဘက္က ျမင္ျပီးေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ရင္ အက်ိဳးရွိမယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာၾကီး သိျမင္ေနပါလွ်က္ကနဲ႔ အထက္ လူၾကီးမၾကိဳက္မွာစိုးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ အၾကံမျပဳရဲဘူး။ ကြၽန္ေတာ့ဆီက အၾကံ၊ အေတြး၊ အျမင္၊ သေဘာထားေတြကိုလည္း ဘယ္သူကမွ မေတာင္းၾကဘူးေလ။

သင္ခဲ့ရတဲ့ ပညာေတြ စာအုပ္ထဲ ျပန္သြားလည္း သြားေပေရာ႔ေပါ့။ ေဟာဒီ ပေရာဂ်က္ဟာ ဘယ္ေနရာမွာ မွားေနတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ေပမယ့္ ဒါဟာ ေျပာရမယ့္ ကိစၥလုိ႕ ကြၽန္ေတာ္ မထင္ေတာ့ဘူး၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္မွန္တယ္လို႔ ထင္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ့အထက္ အဆင့္ဆင့္၊ ေအာက္အဆင့္ဆင့္က လူေတြအာလံုးက ဒါကို မွန္တယ္ ထင္လာၾကရင္ျဖင့္......ဌာန မနာဘူးလား တုိင္းျပည္မနာဘူးလား၊ ပညာရပ္အျမင္နဲ႔ ၾကည္႔ရင္ တစ္ကမၻလံုးနဲ႔ လူသားအားလံုး နာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္....... ကြၽန္ေတာ္
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အၾကီးေကာင္ရဲ႕ ငိုသံျပဲၾကီးကို ၾကားရပါတယ္။

သူ႔အေမ လက္ထဲမွာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔.......
"ဘယ္လိုျဖစ္ေနၾကတာလဲကြာ" "ဘယ္လိုျဖစ္ရမလဲ၊ ေတာ္႔သားက အိမ္စာျပီးေအာင္ မလုပ္ဘဲ ကျမင္းတာေလ၊ ပန္းကန္တစ္လံုး ကြဲျပီ" "ဘာျဖစ္လဲကြ၊ ကေလးဆိုတာ ဒီအရြယ္မွာ.................................."
"ေတာ္...... စာအုပ္ထဲက ဟာေတြလာေျပာမေနနဲ႔၊ ပန္းကန္တစ္လံုး ဘယ္ေလာက္ ေအာက္ေမ႔လို႔လဲ၊ ရွင့္ ၀င္ေငြက ဘယ္ေလာက္..............................."
ရြယ္ထားတဲ့ တုတ္ေအာက္ကေနျပီး သားၾကီးက အေၾကာက္ မ်က္လံုးမ်ားနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို အားကိုးတၾကီး ၾကည္႔ေနရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ့မ်က္လံုး ေတြကလည္း သားရဲ႕ မ်က္လံုးေတြလိုဘဲ ျဖစ္ေနတာ ၾကာပါျပီေကာလား သားရယ္.......။

(ေမာင္သစ္ဆင္း)

To Continue Reading

ထိပ္ဆံုးသို႔

တစ္ေတာင္ေပၚတစ္ေတာင္ဆင့္
ေတာင္အျမင့္ပတ္ျခံရံ
တစ္ေတာင္ဆံုးၿပန္ေတာ့
တစ္လံုးက်န္ေပသမို႔
ဖန္ဖန္ေလအားအင္တိုးလို႔ရယ္
ၾကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္...

ခါတေလတကယ္ပန္းတာေၾကာင့္
ေတာ္ပါျပီဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု...
ရပ္တန္းကရပ္မယ္ၾကံ
အမွန္ေတာ့ ျဖစ္နိုင္မလား...

စခဲ့မိဟာေပါ့
တစ္ေန႔မွာဆံုးရာေရာက္ပါလိမ့္္
မာလာေငြကန္ေရေအးရယ္နွင့္
ငွက္ေတးကိုအာရံုဆင္လို႔
မူတသြင္အားအင္သစ္လိုက္ပါ့
ခ်စ္ဖြယ့္ လူသား။ ။

ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ To Continue Reading

အခ်ိန္၏တန္ဖိုး

Can Refer to Relization Of Time

• ဆယ္ႏွစ္တာရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ အခုမွပူပူေႏြးေႏြး ကြာရွင္းျပီးခါစ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။
• ေလးႏွစ္တာရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ ဘြဲ႕ရတစ္ေသာက္ကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။
• တစ္ႏွစ္တာရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ အတန္းတင္စာေမးပြဲက်ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။


• တစ္လတာရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ ေန႔မေစ့လမေစ့ကေလးကို မီးဖြားထားတဲ့ သားသည္မေအတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။
• ရက္သတၱပတ္ရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ အပတ္စဥ္ထုတ္ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္က စာတည္းကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။
• တစ္နာရီရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ ေတြ႕ၾကဖို႔ခ်ိန္းထားေလတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။
• တစ္မိနစ္တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ ရထားျဖစ္ေစ၊ ဘတ္စကားျဖစ္ေစ၊ ေလယာဥ္ျဖစ္ေစ မမီလိုက္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။
  
• တစ္စကၠန္႕ရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ မေတာ္တဆထိခိုက္မႈ တစ္ခုခုမွာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့သူကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။
• တစ္စကၠန္႔ရဲ႕ တစ္ေထာင္ပံုတစ္ပံုတန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္ အိုလံပစ္ေျပးပြဲမွာ ဒုတိယေငြတံဆိပ္ကိုသာ ရလိုက္သူကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။

အခ်ိန္က လူကိုမေစာင့္ဘူးေနာ္။ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့အခ်ိန္တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္းကို တန္ဖိုးထားၾကပါ။ အထူးသျဖင့္ အဲဒီကိုယ့္မွာရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးကို ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ့သူနဲ႕အတူေနခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ပိုေတာင္ တန္ဖိုးထားသင့္ပါတယ္။ အဲ....မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႔တန္ဖိုးကိုသိခ်င္ရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ေလာက္ အဆံုးရံႈးခံၾကည့္လိုက္ရံုေပါ့ရွင္။

ေငြကို ေငြနဲ႔ေလ်ာ္လို႔ရတယ္။
အခ်စ္ကို အခ်စ္နဲ႕ေလ်ာ္လို႔ရတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုေတာ့ ဘာနဲ႔မွေလ်ာ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ။

Source; Internet To Continue Reading

" အသိညဏ္ပိုင္းမွာ ကြၽန္ မခံတဲ့သူ ".....by ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက

အသိညဏ္ပိုင္းမွာ ကြၽန္,မခံတဲ့သူ & လြတ္လပ္တဲ့စိတ္ဓာတ္

ကိုယ့္ရဲ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလ့လာခြင့္ စူးစမ္းခြင့္ ၊ ကိုယ့္ရဲ့ ေတြးေခၚႏိုင္တဲ့စြမ္းရည္ ( intellectual rights and powers ) ကို လုံးဝ အထိမခံပဲ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့သူမွာပဲ လြတ္လပ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ ရွိတယ္လို႕ ဆိုႏိုင္တယ္ ။ အသိညဏ္ပိုင္းမွာ ကြၽန္မခံတဲ့သူ၊ အေမြခံလာတဲ့ အယူအဆ ေတြကို ေက်နပ္မေနတဲ့သူ၊ အမွန္တရားဆိုတဲ့ အလင္းေရာင္ကို ဘက္မလိုက္ပဲ ရင္ဖြင့္ၾကိဳဆိုတဲ့သူ၊ မနက္ေစာေစာ ေနထြက္လာတာကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ၾကိဳဆိုသလို မွန္ကန္တဲ့ အသိသစ္ အျမင္သစ္ေတြကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ၾကိဳဆိုတဲ့သူမွသာ လြတ္လပ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ ရွိတယ္ ကိုယ့္ညဏ္နဲ႕ကိုယ္ နားလည္တဲ့ အယူအဆကိုပဲ လက္ခံမယ္ ။ ကိုယ္နားမလည္ႏိုင္တာေတြကို နားမလည္ေပမဲ့ လက္ခံရမယ္လို႕ ေျပာတာကိုေတာ့ လုံးဝလက္မခံဘူး ။ အယူအဆတခုကို လက္ခံတာ လက္မခံတာဟာ ကိုယ့္အခြင့္အေရးပဲ ။ ကိုယ္ မခ်စ္ႏိုင္တဲ့သူကိုခ်စ္ရမယ္လို႕ အတင္းအက်ပ္ ခိုင္းလို႕မရသလိုပဲ ကိုယ္ မယုံတာကို ယံုရမယ္လို႕ အတင္းအက်ပ္ ခိုင္းလို႕မရပါဘူး ။ သူမ်ားနဲ႕မတူတဲ့ အယူအဆ ကိုလဲ ကိုယ္ၾကိဳက္ရင္လက္ခံမယ္။ ကိုယ့္အယူအဆကို အမ်ားမၾကိဳက္လည္း ကိုယ့္အယူအဆကို ကိုယ္ လက္ခံတာဟာ ကိုယ့္အခြင့္အေရးပဲ ။ အဲဒါ ဘယ္သူမွ ကန္႕ကြက္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး ။ ဒါဟာကိုယ့္ရဲ့ ........intellectual rights........ပဲ ။ ကိုယ့္ရဲ့ intellectual powers (စဥ္းစားႏိုင္ ၊ ေတြးေခၚႏိုင္၊ ေဝဖန္စမ္းစစ္ႏိုင္ ၊ စူးစမ္းရွာေဖြႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္သတိၱ)ကိုလည္း အထိမခံဘူး ။ "စဥ္းစားေနစရာ မလိုဘူး မင္းကဘယ္ေလာက္ညဏ္ရွိလို႕လဲ ".... ဆိုတဲ့ အေျပာမ်ိဳးကို လုံးဝ လက္မခံဘူး ။ ကိုယ့္မွာရွိသေလာက္ညဏ္နဲ႕စဥ္းစားရမွာ ကိုယ့္အခြင့္အေရး နဲ႕ ကိုယ့္တာဝန္ပဲ ။ ဒီအခြင့္အေရးကိုလည္း လက္လြတ္ ဆုံးရွုံး မခံႏိုင္ဘူး ။ ဒီတာဝန္ကိုလဲ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မလႊဲႏိုင္ဘူး။

• ဒီတာဝန္ကို သူမ်ားကိုလႊဲလိုက္ရင္ ကိုယ့္ဘဝကို သူမ်ားလက္ထဲ လႊဲလိုက္တာနဲ႕ အတူတူပဲ။
• ဒီတာဝန္ကို သူမ်ားကိုလႊဲလိုက္တာဟာ ကိုယ့္ရဲ့ လြတ္လပ္မႈကိုပါ သူမ်ားလက္မွာ အပ္ႏွံထားလိုက္တာနဲ႕ အတူတူပဲ။
  
• ယံုခိုင္းတာကို ယံုတာဟာ အသိညဏ္ပိုင္းမွာ ကြၽန္ခံလိုက္တာပဲ ။

မွားသလား? မွန္သလား? ဆုိတာကို ေမးခြင္႔ေတာင္မေပးပဲ ယုံခုိင္းတာေတြကို ယုံေနၾကလို႕၊ အယူသည္းမႈေတြကို ယံုေနၾကလို႔ ျပႆနာေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါ အေၾကာင္းအက်ိဳးကိုက္ေအာင္ ေဆြးေႏြးတဲ့နည္းနဲ႕ ေျဖရွင္းလို႕မရေတာ့ဘူး။ " ငါတို႕အယူအဆပဲ မွန္တယ္ သူတို႕အယူအဆမွားတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳး၊ သေဘာထားမ်ိဳးေၾကာင့္ ကမာၻၾကီးမွာၾကံုေနရတဲ့ျပႆနာေတြကို အေျဖရွာလို႕မရဘူး ။ ငါတို႕နဲ႕အယူအဆ မတူတဲ့သူဟာ ငါတို႕ရန္သူပဲလို႕ သေဘာထားေနၾကလို႕ ေဆြးေႏြးလို႕မရဘူး ။ အေျဖရွာလို႕မရဘူး ။

လြတ္လပ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ မရွိသူေတြေၾကာင့္ ျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းရ ခက္ေနတာပါ ။ လြတ္လပ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ ရွိၾကရင္ အစကတည္းက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပႆနာေတြဟာ ျဖစ္လာမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး ။ ဘာသာေရး အယူအဆ မတူလို႕ ျပႆနာေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေရး အယူအဆ မတူလို႕ ျပႆနာေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ဘာသာေရး နဲ႕ ႏိုင္ငံေရး တြဲလိုက္ရင္ ပိုဆိုးတယ္ ။ ဘာသာေရးစစ္ပြဲေတြ ျဖစ္တယ္ ။ ႏိုင္ငံေရး စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္တယ္ ။ ဘယ္သူမွန္သလဲ ။ ဘယ္သူမွ မမွန္ဘူး ဆိုတဲ့ အေျဖပဲထြက္တယ္ ။ အားလုံးဟာ အယူသည္းမႈေတြမွာ အေျခခံျပီး သေဘာထားကြဲလြဲတာပဲ ။ အဲဒီ အယူသည္းမႈေတြကိုသာ " ဒီ အယူသည္းမႈေတြဟာ မမွန္ဘူး ၊ အက်ိဳးမရွိဘူး "ဆိုျပီး မစြဲလန္းေတာ့ရင္ ျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းရတာ လြယ္သြားမယ္။ ေရွးတုန္းက လူေတြဟာ သဘာဝတရားအေၾကာင္းကို သူတို႕ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ေတြးေခၚျပီး စဥ္းစားျပီး အေျဖရွာခဲ့တယ္ ။ သူတို႕ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ေတြးေခၚျပီး စဥ္းစားျပီး အေျဖရွာခဲ့တယ္ ။ သူတို႕ေခတ္က စာေပအေရးအသားလည္း မထြန္းကားေသးလို႕ တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္ၾကား နည္းနဲ႕ လက္ဆင့္ကမ္းလာၾကရတယ္ ။ ဘာသာေရးမွာလဲ အဓိက အခ်က္က အမွန္တရားႏွင့္ လြတ္လပ္မႈကုိရွာတာဘဲ။ စိတ္ဆင္းရဲမႈရဲ့ အေၾကာင္းမွန္ကိုရွာတာ ။ စိတ္ဆင္းရဲမႈနည္းေအာင္ေနနည္းကုိ ေလ့လာတာ။ စိတ္ထားေကာင္းဖုိ႔၊ စိတိထား သန္႔ရွင္းေအာင္လုပ္နည္းကုိ ေလ့လာတာ။ ဒါေၾကာင့္.... မ်က္ကန္းယံုၾကည္မႈ မျဖစ္ရဘူး။ ယံုၾကည္မႈက အဓိကလို႔ေျပာလာရင္ ကုိယ့္လြတ္လပ္မႈ႔ကုိ သူလက္ထဲေရာက္ေအာင္လုပ္ၿပီး သူ႔ကုိယ့္က်ိဳးရေအာင္ လုပ္ေတာ့မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။

ႏုိင္ငံေရးမွာလဲ အမွန္တရားနဲ႔ လြတ္လပ္မႈဟာ အဓိကျဖစ္တယ္..... ဘယ္လုိဥပေဒမ်ိဳးလဲ အုပ္ခ်ဳပ္ရင္ လူမ်ားစု စားဝတ္ေနေရး အဆင္ေျပမလဲ ဆုိတာကုိ ေလ့လာတာ ။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရွိဖုိ႔ အဆင္ေျပဖုိ႔ဆုိတာ လြတ္လပ္မႈရွိမွ ျဖစ္မယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာႏုိင္ေအာင္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စဥ္းစားေတြးေခၚႏုိင္ေအာင္ ဘယ္လုိ အစီအစဥ္နဲ႔ လုပ္ရင္ရမလဲ ဆုိတာကုိ ေလ့လာတာ ။ တစ္ဦးရဲ့ လြတ္လပ္မႈဟာ ေနာက္တစ္ဦးရဲ့ လြတ္လပ္မႈကုိ မဖ်က္ဆီးေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ။ မမွ်တမႈေတြ .... မတရားမႈေတြ .......မရုိးသားမႈေတြ ... လိမ္ညာမႈေတြ မရွိေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ...အဲဒါေတြကုိေလ့လာတာ ႏုိင္ငံေရး ..... ဒီေနရာမွာလဲ အဓိက အခ်က္က အမွန္တရားနဲ႔ လြတ္လပ္မႈဘဲ ျဖစ္တယ္ လွည့္စားမႈေတြဟာ ႏုိင္ငံေရး အစစ္ မဟုတ္ဘူး လွည့္စားတာဟာ ....ကုိယ့္လြတ္လပ္မႈကုိ သူ႔လက္ထဲေရာက္ေအာင္လုပ္ၿပီး ...သူ႔ကုိယ့္က်ိဳးကုိ ရွာဖို႔ လုပ္တာ ... တဘက္သတ္ သေဘာထားကုိ... ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆုတ္ကုိင္ ထားတာဟာ ကုိယ္က်ိဳးကုိ အဓိကထားလို႔ဘဲ ။ အမွန္တရားနဲ႔ တရားမွ်တမႈကုိ တကယ္ မလုိလားလိုိ႔ဘဲ အမွန္တရားနဲ႔တရားမွ်တမႈကုိတကယ္လိုလားတဲ့သူဟာ တဘက္သက္ သေဘာထားကုိ လက္မခံဘူး ။ လက္ကုိင္မထားဘူး ။ သေဘာထားမတူတာ အျမင္မတူတာကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေဆြးေႏြးၿပီး အမွ်တဆံုးအေျဖ . ... အေကာင္းဆံုးအေျဖကုိ.... မရမခ်င္းရွာေနမယ္ .... သေဘာထား မတူတဲ့သူေတြရွိေနမွ ပုိၿပီးေထာင့္ေစ့ေအာင္ သေဘာထား မတူတဲ့သူေတြရွိေနမွ ပုိၿပီးေထာင့္ေစ့ေအာင္စဥ္းစားႏုိင္မယ္ ။ ဒါမွ အေကာင္းဆံုးအေျဖကုိရမယ္ ။ အားလံုးတုိးတက္ဖုိ႔ဆုိတာ... အားလံုးလက္တြဲၿပီးလုပ္မွ ရတယ္ ။ လက္မတြဲရင္ အင္အားေတြကုိ စုစည္းလို႔ မရဘူး ။ ျမင္းေလးေကာင္တပ္ထားတဲ့ ရထားဟာ.... ျမင္းေတြက ဆြဲတာ မညီရင္ ခရီးမတြင္ဘူး ။ ဘယ္ဘက္ျမင္း ဘယ္ဘက္ကုိဆြဲၿပီး ညာဘက္ျမင္းက ညာဘက္ကုိဆြဲေနမယ္ ။ အလယ္က ျမင္းႏွစ္ေကာင္က မဆြဲဘဲေနမယ္ဆုိရင္ ခရီးမေရာက္ႏုိင္ဘူး ............ အားလံုးက လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားကုိ ............လုိလားရင္ ညီညြတ္မယ္ ။ အသိအျမင္ေတြ တုိးလာတဲ့ အခါမွာ အရင္တုန္းက သိထားတာေတြမွာ.... လြဲေနတာ မျပည့္စံုတာေတြကုိ မွန္ေအာင္ျပည့္စံုေအာင္ ျပင္ရမွာဘဲ...... ငါတုိ႔သိထားတာဟာ နည္းနည္းမွ မလြဲဘူး ။ ျပည့္စံုတယ္ ။ ျပင္ဖုိ႔မလုိဘူးလုိ႔ မ်က္စိမွိတ္ၿပီးေျပာေနတဲ့သူဟာ အမွန္တရားကုိ တန္ဖုိးမထားတဲ့သူ...... လြတ္လပ္မႈကုိ တန္ဖုိးမထားတဲ့သူ၊ လြတ္လပ္မႈမရွိတဲ့သူျဖစ္တယ္ .... အဲဒီလုိလူေတြဟာ သူတစ္ပါးကုိလဲ လြတ္လပ္မႈမရွိေအာင္လုပ္တယ္ အဆင္မေျပမႈေတြျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္ ။ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားဟာ စိတ္ကုိအားရွိေစတယ္ သတၱိရွိေစတယ္ ။ စိတ္မွာ တကယ္ အားရွိခ်င္ရင္ ၊ သတၱိရွိခ်င္ရင္ ၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးတဲ့ စိတ္ ၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားကုိ ဘာနဲ႔မွ မလဲႏုိင္တဲ့ စိတ္ရွိရမယ္ူ လူေတြကုိ ၾကည့္တဲ့ အခါ လူေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကည့္တဲ့ အခါ သူတုိ႔မွာ အားမရွိဘူး ဆုိတာေတြ႔ရတယ္ ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ။ သူတုိ႔စိတ္မွာ လြတ္လပ္မႈ မရွိဘူး ။ သတၱိရွိတဲ့သူအားရွိတဲ့သူကုိ စကားေျပာတဲ့အခါ....... ေလ့လာၾကည့္ပါ သူ႔ရင္ထဲမွာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားရွိေနတယ္ ။ လူအမ်ားစုက.... လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားကို တကယ္ျမတ္ႏုိးလာရင..္ မွားယြင္းေနတဲ့ အယူအဆေတြ ေပ်ာက္သြားမယ္ ....... ဒါမွ လူ႔ေလာကႀကီးဟာ ပုိၿပီး အဆင္ေျပလာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ေလာကႀကီး အဆင္ေျပဖုိ႔ဆုိတာ လူေတြ ေငြေၾကး ခ်မ္းသာယံုနဲ႔မရဘူး ။ လူေတြရဲ့ရင္ထဲ ႏွလံုးသားထဲမွာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔အမွန္တရားကုိျမတ္ႏုိးတဲ့စိတ္ရွိဖုိ႔လုိတယ္။ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားဟာ အင္မတန္အရသာရွိပါတယ္ ။ စိတ္ကုိေပါ့ပါးေစတယ္ ။ ရႊင္လန္းေစတယ္ ။ ဒီအရသာကုိ လူေတြမ်ားမ်ား ခံစားတတ္ေအာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ေပးရမယ္........ ဒါကိုမိဘေတြက အရင္ဆံုး ..လုပ္ေပးဖုိ႔လုိတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြက လုပ္ေပးဖုိ႔လိုတယ္ ... ဒီလုိလုပ္ေပးတာဟာ ေလာကႀကီးရဲ့ အက်ိဳးကုိ အေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ လုပ္တာဘဲ ။ ဘုန္းႀကီးကိုယ္တုိင္လဲ အဲဒါကုိဘဲ ဦးစားေပးၿပီးလုပ္ပါတယ္ ။ ကုိယ္တုိင္လဲ .. လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားကုိ တန္ဖုိးထားတဲ့ စိတ္နဲ႔ေနမယ္ ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကုိလဲ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားကုိ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပို္ခ်စ္တတ္ေအာင္ .... ပုိခံစားတတ္ေအာင္ ေျပာေနမယ္ ............. ေဆြးေႏြးေနမယ္ ...... ဒီလိုေျပာေတာ့ ကုိယ္မခ်စ္တဲ့သူေတြကုိေတာ့ မေျပာဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ေပါက္သြားတယ္ ။ ဒီလုိေတာ့ မဆုိလိုပါဘူး......... အားလံုးကုိေျပာခ်င္လုိ႔ ဒီစာကုိေရးေနတာပါ ........

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက

To Continue Reading

Relationship (DID I MARRY THE RIGHT PERSON?)

This is a very good article. Those who are still single may learn something from here... Those who are already married may take it as a guideline to improve your marriage & relationship ...


DID I MARRY THE RIGHT PERSON?

During one of our seminars, a woman asked a common question. She said, 'How do I know if I married the right person?'
I noticed that there was a large man sitting next to her so I said, 'It depends. Is that your husband?'
In all seriousness, she answered 'How do you know?'

Let me answer this question because the chances are good that it's weighing on your mind.

Here's the answer.

EVERY relationship has a cycle. In the beginning, you fell in love with your spouse/partner. You anticipated their call, wanted their touch, and liked their idiosyncrasies (unconventional behavior/habit).

Falling in love with your spouse wasn't hard. In fact, it was a completely natural and spontaneous experience. You didn't have to DO anything. That's why it's called 'falling' in love... Because it's happening TO YOU.

People in love sometimes say, 'I was swept off my feet.' Think about the imagery of that expression.
It implies that you were just standing there; doing nothing, and then something came along and happened TO YOU.


Falling in love is easy. It's a passive and spontaneous experience. But after a few years of marriage, the euphoria (excitement) of love fades. It's the natural cycle of EVERY relationship. Slowly but surely, phone calls become a bother (if they come at all), touch is not always welcome (when it happens), and your spouse's idiosyncrasies, instead of being cute, drive you nuts.

The symptoms of this stage vary with every relationship, but if you think about your marriage, you will notice a dramatic difference between the initial stage when you were in love and a much duller or even angry subsequent stage.

At this point, you and/or your spouse might start asking, 'Did I marry the right person?' And as you and your spouse reflect on the euphoria of the love you once had, you may begin to desire that experience with someone else. This is when marriages breakdown.

People blame their spouse for their unhappiness and look outside their marriage for fulfillment.

Extramarital fulfillment comes in all shapes and sizes. Infidelity is the most obvious. But sometimes people turn to work, a hobby, a friendship, excessive TV, or abusive substances.

But the answer to this dilemma does NOT lie outside your marriage. It lies within it. I'm not saying that you couldn't fall in love with someone else. You could.

And TEMPORARILY you'd feel better. But you'd be in the same situation a few years later. Because (listen carefully to this):

THE KEY TO SUCCEEDING IN MARRIAGE IS NOT FINDING THE RIGHT PERSON; IT'S LEARNING TO LOVE THE PERSON YOU FOUND.

SUSTAINING love is not a passive or spontaneous experience. It'll NEVER just happen to you. You can't 'find' LASTING love. You have to 'make' it day in and day out. That's why we have the __expression 'the labor of love.'
Because it takes time, effort, and energy. And most importantly, it takes WISDOM. You have to know WHAT TO DO to make your marriage work.



Make no mistake about it. Love is NOT a mystery. There are specific things you can do (with or without your spouse) to succeed with your marriage.

Just as there are physical laws of the universe (such as gravity), there are also laws for relationships.

Just as the right diet and exercise program makes you physically stronger, certain habits in your relationship WILL make your marriage stronger. It's a direct cause and effect. If you know and apply the laws, the results are predictable... you can 'make' love.

Love in marriage is indeed a 'decision'... Not just a feeling.

Remember always this:

"God determines who walks into your life.It is up to you to decide who you let to walk away,who you let to stay, and who you refuse to let go."

Relationshp is about making the person the right person, for no one come as the right person...

Source; Internet
project အတြက္ ebook ေတြ ေလွ်ာက္ရွာရင္း ေတြ႔ခဲ့တဲ့ pdf file ေလးပါ။ author name လည္း မပါပါဘူး။ ႀကိဳက္လို႔ လိုက္မယ္ထင္တဲ့ပံုေတြ ရွာၿပီး ျပန္ share လိုက္တာပါ။ Triangle ပံုကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလုပ္ထားတာပါ။ ။ To Continue Reading

ငါးရွဥ့္ပံုျပင္

ဒီတစ္ခါေတာ့ မႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္ထားတဲ့ post ကိုတင္ပါမယ္။
ဂ်ပန္ေတြရဲ႕ ရာဇဝင္ပံုျပင္လို႔ သိရပါတယ္။
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ .....
"ေရွးေရွးတုန္းက ဂ်ပန္တံငါေတြ ငါးရွဥ့္ဖမ္းထြက္ၾကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ေလွကေသးတာေၾကာင့္ ေလွဝမ္းထဲ ဖမ္းရထားတဲ့ ငါးရွဥ့္ေတြဟာ ကမ္းမကပ္ခင္ေသကုန္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တံငါတစ္ဦးရဲ႕ ေလွအျပင္အဆင္ေတြက တစ္ျခားတံငါသည္ေတြရဲ႕ ေလွနဲ႔တူတယ္ဆိုေပမယ့္ သူဖမ္းရတဲ့ ငါးရွဥ့္ေတြကကမ္းကပ္တဲ့အထိ မေသဘဲ ရွိေနေသးတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္သူ႔ငါးရွဥ့္အရွင္ေတြက တစ္ျခားသူေတြထက္ အျမဲေစ်းေကာင္း ပိုရခဲ့တယ္။ႏွစ္ၾကာလာေတာ့ အဲဒီတံငါသည္ဟာ စုေဆာင္းမိျပီး အရြယ္ေထာက္လာတာေၾကာင့္ငါးဖမ္းမထြက္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သားကို ငါးရွဥ့္ဖမ္းတဲ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္သင္ေပးလိုက္တယ္။

အဲဒီလွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္က တံငါသည္ဟာ ေလွဝမ္းထဲမွာ Catfish လို႔ေခၚတဲ့ ငါးတစ္ခ်ဳိ႕ထည့္ထားျပီး ဖမ္းရတဲ့ငါးရွဥ့္ကို Catfish နဲ႔အတူ ေရာထည့္ထားလိုက္တယ္။ ေရာထည့္ခံရတဲ့ ငါးႏွစ္မ်ဳိးဟာ အခ်င္းခ်င္း ကိုက္ျဖတ္ၾကတယ္။ Catfish ရဲ႕ တိုက္ခုိက္မႈကို ငါးရွဥ့္က မျဖစ္မေန ျပန္ခုခံခဲ့ရတယ္။ ငါးရွဥ့္ရဲ႕ "အသက္ရွင္ေရး"ဆိုတဲ့ သဘာဝစိတ္က အျပန္အလွန္ တိုက္ခိုက္မႈေအာက္မွာ အလိုအေလွ်ာက္ ထၾကြလာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ ကမ္းကပ္တဲ့အထိ မေသဘဲ ရွိေနခဲ့တာျဖစ္တယ္။

တံငါသည္က ဆက္ျပီး သားကို ေျပာျပခဲ့တယ္။ ကမ္းမကပ္ခင္ ေသရတဲ့ ငါးရွဥ့္ေတြက သူတို႔ကို ဖမ္းမိသြားျပီ။ ဘယ္လိုပဲရုန္းရုန္း လြတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ေသဖို႔ကိုပဲ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကလို႔ သူတို႔ရဲ႕ အသက္ရွင္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က အလြယ္တကူ ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလွဝမ္းထဲမွာ ၾကာၾကာမေနရဘဲ အခ်ိန္တိုအတြင္း ေသသြားၾကတာျဖစ္တယ္။

တံငါသည္က စိန္ေခၚမႈေတြကို သတၱိရွိရွိရင္ဆိုင္ဖို႔၊ စိန္ေခၚမႈေၾကာင့္ ဘဝရဲ႕ အသက္ရွင္ႏိုင္စြမ္းနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ပိုျပီးျပည့္စံုလာမယ့္အေၾကာင္း သားကို သင္ျပေပးခဲ့တယ္။ "

ဂ်ပန္မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီး ၾကီးျပင္းလို႔ နားလည္မႈအတင့္သင့္ ရွိလာတဲ့အခါ ဒီပံုျပင္ကို ေျပာျပေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဘဝစိန္ေခၚမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ သတိၱ၊ စြမ္းရည္ေတြေၾကာင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ယေန႔အာရွမွာ အတိုးတက္ဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္ခဲ့တယ္။

Catfish ကို ျမန္မာလို ငါးခူလို႔ေခၚတယ္ ထင္ပါတယ္။ ပံုရွာၾကည့္တာ ငါးခူနဲ႔တူေနလို႔။

source;ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။


To Continue Reading

လူနာ ကုတင္နံပါတ္ (၁၉)

မႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္တဲ့ လူနာ ကုတင္နံပါတ္ (၁၉) ကိုအရမ္းသေဘာက် လို ့ျပန္တင္ထားတာပါ။

ကုတင္နံပါတ္(၁၉)ကလူနာ ေဆးရံုစတက္တဲ့ေန႔မွာ သားဖြားမီးယပ္က ဆရာဝန္၊ နပ္စ္ေတြအားလံုး အစည္းအေဝးတစ္ခု ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ေဆးရံုနဲ႔ ေဆးတကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြ ပူးေပါင္းျပီး “ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါ ခံစားေနရတဲ့ မိခင္မွ ရင္ေသြးငယ္သို႔ မကူးစက္ဘဲ ဖြားျမင္ေရး” ဆိုတဲ့ ေရာဂါမကူးစက္ေရး အေၾကာင္းကို ရွာေဖြေဆြးေႏြးၾကဖို႔ျဖစ္တယ္။

ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္တစ္ဦး သားဖြားေဆာင္ထဲ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက အိုးပူပူထဲ ေပါက္ေပါက္ ထည့္ေဖာက္လိုက္သလို သားဖြားေဆာင္တစ္ခုလံုး ခ်က္ခ်င္းေပါက္ကဲြသြားခဲ့တယ္။ အစည္းအေဝးတုန္းက ေဆးရံုအုပ္ေရွ႕မွာ ဘာမွ မဟရဲခဲ့ၾကေပမယ့္ အစည္းအေဝးအျပီးမွာ နပ္စ္ေတြက အခ်င္းခ်င္း ဝိုင္းအံုဖဲြ႔ၾကျပီး “ေရာဂါကူးခဲ့ရင္ ဘယ္သူတာဝန္ယူမလဲ?” လို႔ ျငင္းခံုခဲ့ၾကတယ္။

ဆရာဝန္တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာင္ “လူနာသံုးတဲ့ ခဲြစိပ္ကိရိယာေတြ၊ အိပ္ရာခင္းေတြ ကတစ္ဆင့္ တစ္ျခားလူနာေတြကို ျပန္ကူးစက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?” လို႔ ညည္းတြားေနၾကတယ္။

ညည္းခဲ့ ျငင္းခဲ့ေပမယ့္လည္း ေနာက္ဆံုးမွာ လူနာေနဖို႔ အခန္းကို စီစဥ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးကိုယ္တိုင္ လူနာအတြက္ စပၸါယ္ရွယ္အခန္းက ကုတင္ နံပါတ္ (၁၉)ကို ေရြးေပးခဲ့တယ္။ လာဘ္နံပါတ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ နပ္စ္မွဴး တာဝန္ခဲြေတာ့ ကုတင္ (၁၉)က လူနာကို ဘယ္သူမွ သြားမၾကည့္ခ်င္ခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းျပီးတာ သံုးလေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ကြ်န္မ ကုတင္ (၁၉) အတြက္ မားမားမတ္မတ္ ထြက္ရပ္ခဲ့တယ္။

အခန္းထဲ စဝင္တဲ့ေန႔မွာ လက္ရွည္အက်ီၤ၊ မ်က္ႏွာဖံုး၊ ဦးထုပ္ေဆာင္းရံုသာမက အထူဆံုး လက္အိတ္တစ္စံုကိုပါ ကြ်န္မေရြးခဲ့မိတယ္။ ကုတင္(၁၉)ကလူနာ ကုတင္ေဘာင္ကိုမွီျပီး ေမြးဖြားခါနီး ဗုိက္ကို ပြတ္သပ္လို႔ အခန္းထဲဝင္လာတဲ့ ကြ်န္မကို ျပံဳးျပၾကိဳဆိုေနတယ္။ ဒီလိုေရာဂါရထားတဲ့ အမ်ဳိးအမီးတစ္ေယာက္က တစ္ျခားလူေတြထက္ တမူထူးျခားေနမယ္လို႔ ကြ်န္မ ထင္ခဲ့မိတယ္။ တကယ္တမ္း သူ႔ကိုေတြ႔ေတာ့ သာမန္အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးပါပဲ။ ဆံပင္ခပ္တိုတို၊ ဂါဝန္ ပြပြၾကီးၾကီးကို ဝတ္ဆင္ထားျပီး ကြင္းထိုးဖိနပ္ အနက္ေရာင္ကို စီးထားတယ္။ ပါးျပင္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ တင္းတိတ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ သူ႔ပံုစံက လံုးဝစံမီတဲ့ မိခင္ေလာင္းတစ္ဦးျဖစ္တယ္။

“မဂၤလာပါ”

ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ႏႈတ္ဆက္လာတဲ့သူ႔ကို လွဳိက္ဖိုေနတဲ့ ရင္အစံုနဲ႔ ေအးစက္စက္ ကြ်န္မ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္မိတယ္။ ပထမဆံုးရက္မွာပဲ လူနာကို ေသြးစစ္ရတယ္။ ေသြးက ေရာဂါကူးစက္ရမွာ အဓိကျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔ကို ေသြးစုတ္ဖို႔ရာ ကြ်န္မတစ္ကိုယ္လံုး ထံုက်င္ေနမိတယ္။

ကြ်န္မ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔လားမသိ! ေသြးစုတ္ဖို႔ အပ္ကို ေသြးေၾကာထဲ ေရာက္ေအာင္ မထုိးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ လဲြေခ်ာ္သြားတဲ့ အပ္ေၾကာင့္ သူ႔မ်က္ခံုး တြန္႔သြားတာကို ကြ်န္မျမင္လိုက္တယ္။ ေသြးစုတ္ဖို႔ ဖန္ျပြန္ေတြ၊ ဂြမ္းစေတြနဲ႔ ကြ်န္မ ပ်ာမ်ားေနမိတယ္။ သူ႔ေသြးေတြ ကြ်န္မကိုယ္ေပၚ လံုးဝ မေပက်ံဖို႔ ဂရုစိုက္ရေသးတယ္။ ေသြးစုတ္ျပီးေနာက္ သူ႔မ်က္ႏွာကို ကြ်န္မၾကည့္လိုက္မိတယ္။ မ်က္ႏွာက ပကတိ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္လို႔......

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံလာတဲ့ သူ႔ကို ပညာတတ္ လူတန္းစားထဲကမွန္း ကြ်န္မရိပ္မိလိုက္တယ္။

“ ဟို .. ကုတင္(၁၉)က လူနာေလ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ အဲဒီေရာဂါရွိတဲ့ လူနာနဲ႔ကို မတူဘူး သိလား” နပ္စ္နားေနေဆာင္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကြ်န္မ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ေျပာလိုက္မိတယ္။

“ဒီလိုေရာဂါရတဲ့ လူနာကို ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ျမင္ခ်င္လို႔လဲ?” တာဝန္က် ေဒါက္တာတစ္ဦးရဲ႕ စကားက ကြ်န္မ စကားလမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။

“နပ္စ္ .. ဒါကို ၾကည့္လိုက္ဦး”

ေဒါက္တာက ေျပာေျပာဆိုဆို လူနာရဲ႕ေဆးမွတ္တမ္းေတြ ကြ်န္မကို ကမ္းေပးတယ္။

ေဆးမွတ္တမ္းကုိ ကြ်န္မတစ္ရြက္ခ်င္း လွန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ ကံေတာ္ေတာ္ မေကာင္းခဲ့ရွာဘူး။ သူဟာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း တစ္ခုက ဆရာမပါ။ ငယ္ရြယ္ထက္ျမက္တဲ့သူက အသက္ ၃ဝမွာ တဲြဖက္ပါေမာကၡ ျဖစ္ေနပါျပီ။ သူ႔အနာဂတ္လမ္းက ေျဖာင့္ျဖဴးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးတစ္ခုမွာ မေတာ္တဆ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ျပီး အေရးတၾကီး ေသြးသြင္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ HIV ေရာဂါ ကူးစက္ခံခဲ့ရတာပါပဲ။

ေသြးသြင္းခဲ့လို႔ ေရာဂါကူးစက္ခံရမယ္လို႔ ဘယ္သူမွ ေတြးမထားခဲ့မိဘူး။ သူကိုယ္ဝန္ရျပီး စစ္ေဆးမႈေတြ ျပဳတဲ့အခ်ိန္က်မွ ကူးစက္ခံရမွန္း သိခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူ႔ဘဝ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု ေျပာင္းခဲ့ရတယ္။ ေလာကၾကီးကို မ်က္ႏွာမျပရေသးတဲ့ ရင္ေသြးငယ္ကိုလည္း သနားမိတယ္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္ေမြးဖြားတဲ့ ကေလးငယ္ဟာ ေရာဂါကူးစက္ဖို႔ ၂ဝ% ကေန ၄ဝ% ထိ ရွိႏိုင္တယ္လု႔ိ ဆိုပါတယ္။ ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အခက္အခဲနဲ႔ ေရာဂါ ကာကြယ္စက္စနစ္ေတြ (Immune System) ပ်က္စီးခဲ့ရင္ အသက္ပါဆံုးရႈံးႏုိင္ပါတယ္။

အခုခ်ိန္မွာ သူဟာ ေမြးဖြားခ်ိန္ကို တစ္ဖက္ကေစာင့္ရင္း သူ႔ကိုေသြးသြင္းေပးခဲ့တဲ့ ေဆးရံုနဲ႔ ေသြးလွဴဌာနကို တရားစဲြဆိုထားပါတယ္။ ေလွ်ာ္ေၾကးေငြရမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားေပမယ့္ သူ႔အတြက္ ဘာမ်ားအသံုးဝင္ေတာ့မလဲ?

ကုတင္(၁၉)ရဲ႕ အမ်ဳိးသား ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သားဖြားေဆာင္တစ္ခုလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေဝဒနာသည္တစ္ဦးရဲ႕ ခင္ပြန္းဟာ ဘယ္လိုပံုစံမ်ားပါလိမ့္? ကြ်န္မသိခ်င္၊ ျမင္ခ်င္ေဇာနဲ႔ အခန္းကို စစ္ေဆးမယ့္ဟန္ျပဳျပီး ဝင္ေရာက္စပ္စုခဲ့တယ္။ လူနာက ကုတင္ေခါင္းရင္းမွာ ထိုင္ေနျပီး ေျခေထာက္ကို ကုတင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထုိင္ေနတဲ့ ခင္ပြန္းေပါင္ေပၚ ဆန္႔ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ငယ္ထိပ္ကေန ဆံဖ်ားအထိ ဆံပင္ကို စိတ္ေအးလက္ေအး ျဖီးသင္ေနတယ္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ကိုယ္ဝန္ေၾကာင့္ ေဖာေရာင္ေနတဲ့ သူ႔ေျခေထာက္ကို ညင္ညင္သာသာ ဖိႏွိပ္ေပးေနတယ္။ ဇနီးသည္ကို သနားၾကင္နာျမတ္ႏိုးတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈေတြကုိ သူ႔လက္ဖဝါးကေန တစ္ဆင့္ ဇနီးရဲ႕ ကိုယ္ထဲကို အေရာက္ပို႔ေနခဲ့တယ္။

ေနေရာင္ျခည္က ျပတင္းေပါက္ကို ျဖတ္ျပီး အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ခင္ပြန္းရဲ႕ လက္ေပၚ၊ ဇနီးရဲ႕ ေျခေပၚကို အစက္အေပ်ာက္အျဖင့္နဲ႔ ထိုးက်လာခဲ့တယ္။ ေနေရာင္ေအာက္မွာ သူတို႔ဟာ တကယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံအျဖစ္ ပိုအသက္ဝင္ေနခဲ့ပါတယ္။

“ကေလးက ဘယ္သူနဲ႔ ပိုတူမယ္လို႔ ထင္လဲ?”

ကုတင္ထက္က အိပ္ရာခင္းကို ဆဲြဆန္႔ရင္း သူတို႔ေျပာတဲ့စကားကို ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းစြာ နားေထာင္ေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိဘေလာင္းေတြပါလား?

“ကြ်န္မနဲ႔ ပိုတူမွာ ” ခပ္ခြ်ဲခြ်ဲ အမႈအရာနဲ႔ သူေျပာတယ္။

“အသားအေရေတာ့ တူလို႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္” ခင္ပြန္းက တစ္ဟားဟား ရယ္ရင္း “ၾကည့္စမ္း... ပါးျပင္ေပၚမွာ အစက္အေပ်ာက္ေတြနဲ႔ က်ားသစ္မနဲ႔ တူေနျပီ” သူ႔ကိုစတယ္။ မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚ စီးမက်လာခင္ အခန္းထဲကေန ကြ်န္မထြက္လာခဲ့တယ္။

HIV ေရာဂါ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးတဲ့ ေဆးေတြကို ကုတင္(၁၉) ေန႔တိုင္းေသာက္ေနရတယ္။ ေန႔တိုင္း ေသြးစစ္ရတယ္။ ဆီးစစ္ရတယ္။ ျဖဴေဖြးျပည့္ဝတဲ့ သူ႔လက္ေမာင္းႏွစ္ခုလံုး လက္ဖဝါးကေန လက္ေမာင္းအထိ အပ္ရာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့ပါျပီ။ မကြ်မ္းက်င္တဲ့ ကြ်န္မမွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ေရာပါေနခဲ့လို႔ အျမဲတမ္း အပ္ကို တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ မသြင္းႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါကို သူက တစ္ခါမွ စိတ္မဆိုးခဲ့တဲ႔အျပင္ ကြ်န္မကို ေအးေအးေလး ျပံဳးၾကည့္ေနတတ္တယ္။

သူ႔ကုိ ျပဳစုတ့ဲ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ သူ႔ကို တေျဖးေျဖး ကြ်န္မႏွစ္သက္လာမိတယ္။ အခန္းထဲဝင္ရင္ အကာအကြယ္ ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာေတြကို ကြ်န္မ ဝတ္ဆင္ထားဆဲျဖစ္ေပမယ့္ အပ္စိုက္ရာမွာ ပိုတိက်ေသခ်ာေအာင္ ကြ်န္မဂရုစိုက္လာခဲ့တယ္။ ေသာက္ေဆးေတြကိုလည္း သူမွတ္မိတဲ့အထိ ထပ္သလဲလဲ မွာျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတေလ သူ႔အတြက္ လတ္ဆတ္တဲ့ ေနၾကာပန္းေတြကို ဝယ္ျပီး သူ႔ကုတင္ေရွ႕မွာ ကြ်န္မ ပန္းအိုးထိုးထားတတ္တယ္။

သူ႔ကိုယ္ဝန္ အေနအထားအားလံုးက ပံုမွန္ျဖစ္တယ္။ ကေလးက အနည္းငယ္ ထြားေနျပီး ေခါင္းပိုင္းက ေမြးဖြားရာလမ္းေၾကာင္းရဲ႕ ၁ဝ စင္တီမီတာမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမြးဖြားရာမွာ ေရာဂါမကူးစက္ေအာင္ ဆရာဝန္က ဗိုက္ခဲြေမြးဖို႔၊ ခဲြစိပ္မယ့္ အစီအစဥ္ေတြ အားလံုးကို စီမံထားျပီးျဖစ္တယ္။

ေမြးဖြားရက္ နီးလာပါျပီ။ ခန္႔မွန္းထားတဲ့ ေမြးဖြားရက္က တစ္ပတ္လိုေသးေပမယ့္ ၃၁ႏွစ္ သားဦးျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္ ျဖစ္ေနတာကတစ္ေၾကာင္းမို႔ လူနာခန္း၊ ခဲြစိပ္ခန္းကို အေသးစိပ္ ျပင္ဆင္ထားျပီး အဆင္သင့္အေနအထားမွာ ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ရွိေနခဲ့ၾကတယ္။

ကုတင္(၁၉)က တည္ျငိမ္လြန္းတယ္။ ေန႔တိုင္း စာဖတ္လိုက္၊ သီခ်င္းနားေထာင္လိုက္နဲ႔ ေမြးဖြားလာမယ့္ ရင္ေသြးအတြက္ စာေတြ၊ ပံုေတြ ေရးဆဲြေနခဲ့တယ္။ အခုဆို သူ႔ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ စာေတြ တစ္ထပ္ၾကီး ရွိေနပါျပီ။

အရြယ္လြန္မွ ရတဲ့ ကိုယ္ဝန္ျဖစ္တဲ့အျပင္ ေရာဂါပါ ခံစားေနရျပီး ဘာျဖစ္လို႔ ရင္ေသြးငယ္အတြက္ ဒီေလာက္ထိ အားခဲေနရသလဲလို႔ သူ႔ကို ကြ်န္မ ေမးခဲ့တယ္။ ကြ်န္မေမးတဲ့ အေမးကို သူ မႏွစ္သက္ဟန္ မျပတဲ့အျပင္ “ ကေလးက ေရာက္လာခဲ့ျပီပဲေလ။ သူ႔အသက္ကုိ ကြ်န္မ မဆံုးရႈံးသင့္ဘူး” လို႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳး ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။

ဆက္ေမးသင့္ မေမးသင့္ ကြ်န္မတစ္ခ်က္ေတြေဝျပီး “တကယ္လို႔ ေရာဂါကူးခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?” လို႔ေမးလိုက္မိတယ္။

ေနၾကာပန္းကို ပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္ျပီး တစ္ဖက္လွည့္လိုက္ရင္း “တကယ္လို႔ ကြ်န္မတို႔သာ မစမ္းသပ္ခဲ့ရင္ ကေလးအသက္ရွင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတာင္ ရွိခ့ဲမွာ မဟုတ္ဘူး” လို႔ သူျပန္ေျဖတယ္။

ကြ်န္မစိတ္ေတြ ပိုေလးလံလာခဲ့တယ္။ အခန္းက အပ္က်သံေတာင္ မၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားခဲ့တယ္။ အခန္းထဲကေန လွည့္ထြက္ဖို႔ ကြ်န္မျပင္ေတာ့ သူက တိုးညႇင္းတဲ့ အသံနဲ႔.....

“ကြ်န္မတစ္ခုေလာက္ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ ကြ်န္မခင္ပြန္းက လူၾကီးအသက္ကို လုပါလို႔ ေျပာလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မေရာဂါ အေျခအေနကို နပ္စ္လည္း သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးကုိ ပထမဆံုးေနရမွာ ထားေပးပါေနာ္”

ကြ်န္မပါးျပင္ေပၚ မ်က္ရည္ေတြ အတားအဆီးမဲ့ စီးဆင္းလာခဲ့တယ္။ ေအာ္ ..... ဒါကပဲ မိခင္တဲ့လား ?

ေရာက္လာမယ့္ ေန႔ရက္က ေရွာင္လဲြလို႔ မရေအာင္ အေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။ အဲဒီညက ကြ်န္မႏိုက္ဂ်ဴတီ ဝင္ရတယ္။ ကုတင္ (၁၉)အတြက္ ခဲြစိပ္ဖို႔ အားလံုး ျပင္ဆင္ျပီးေနျပီ။ မိုးလင္းခါနီးမွာ ရံုးခန္းက အေရးေပၚ အခ်က္ေပး ေခါင္းေလာင္းသံေတြ နားကဲြမတတ္ ဆူညံျမည္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မခ်က္ခ်င္းထရပ္ျပီး အခ်က္ျပနံပါတ္ကို ၾကည့္လိုက္တယ္။

“ကုတင္ (၁၉) ! ”

တာဝန္က်ဆရာဝန္ေတြကို တစ္ဖက္ကေခၚရင္း ကုတင္ (၁၉)ဆီ ကြ်န္မ အေျပးေျပးလာခဲ့မိတယ္။

မွိန္ေဖ်ာ့ေနတဲ့ မီးေရာင္ေအာက္မွာ ကုတင္(၁၉)ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ျဖဴေရာ္လို႔ေနတယ္။ ေစာင္ကို ဆဲြခြာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရမႊာက ေပါက္ေနခ့ဲပါျပီ။ ပိုဆိုးတာက ေရက အနီေရာင္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သားအိမ္အတြင္းမွာ ေသြးထြက္ေနျပီဆိုတာကို သိလိုက္တယ္။

ကုတင္(၁၉)ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ စိုးရိမ္မႈေတြ လႊမ္းေနတယ္။ ေသြးထြက္ျပီ ဆိုကတည္းက ကေလးကို ေရာဂါကူးစက္ႏိုင္ႏႈန္းက ဆတိုးေသခ်ာေနျပီ။ တကယ္ေတာ့ အခ်င္းက ေရာဂါမကူးစက္ေအာင္ ရင္ေသြးကုိ ဖံုးအုပ္ထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမြးဖြားခ်ိန္ ထြက္တဲ့ေသြးနဲ႔ ဓာတ္တစ္မ်ဳိး (Secretions) ေၾကာင့္ ကေလးကို HIV ကူးစက္ႏိုင္ပါတယ္။

နာက်င္လြန္းလို႔ သူ႔ႏွာဖူးမွာ ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္ေတြ တဲြခိုေနတယ္။ ခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာကို အံၾကိတ္ျပီး ခဲြစိပ္ဖို႔ျပင္ဆင္မႈတစ္ခ်ဳိ႕ကို သူခံယူေနတယ္။ ညအခ်ိန္မို႔ ထမ္းစင္က ခ်က္ခ်င္းေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ သူ စကားတစ္ခြန္းမွ ွမေျပာဘဲ ကုတင္ေပၚက ဆင္းလိုက္တယ္။ သူ႔ကိုေဖးမရင္း ေသြးေတြေရာေနနဲ႔ ေရတစ္ခ်ဳိ႕ ဂါဝန္ထဲကေနတစ္ဆင့္ ေရာင္အမ္းေနတဲ့ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ စီးက်လာတာကို ကြ်န္မေတြ႔လိုက္တယ္။

သူဘာကုိမွ ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။ ေျခလွမ္းကို ျမန္သထက္ ျမန္ေအာင္လွမ္းေနတယ္။ သူ႔ေျခလွမ္း တစ္စကၠန္႔ ျမန္ရင္ ကေလးအသက္ရွင္မယ္၊ ေရာဂါကူးစက္ရာက လြတ္မယ္လို႔ သူမွန္းထားပံုရတယ္။

ခြဲစိပ္ကုတင္ေပၚ သူေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ေရမႊာ ေရက ေနာက္က်ိေနခဲ့ပါျပီ။ ဒါက ရင္ေသြးငယ္ ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္ေနျပီဆိုတဲ့ လကၡဏာျဖစ္တယ္။ ထံုေဆးဆရာက သူ႔ကုိ ထံုေဆးထိုးေပးျပီး ကြ်န္မတို႔က သူ႔ရဲ႕ သတိလည္ႏႈန္းကို စတင္စမ္းသပ္ခဲ့ၾကတယ္။

ခက္တာက အခ်ိန္ ၃ မိနစ္ေက်ာ္လြန္သြားေပမယ့္ သူႏိုးၾကားေနတုန္းပဲ။

“နာလိုက္တာ” လို႔ သူ ေရရြတ္ေနတယ္။

ထံုေဆးဆရာ ေခြ်းျပန္စျပဳလာပါျပီ။ သူ႔ထံုေဆး အစြမ္းမျပတဲ့ လူနာဆိုလို႔ ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကံဳတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးအေျခအေနက ထံုေဆးထပ္ေပးလို႔ မသင့္တဲ့အေျခအေနကို ေရာက္ေနပါတယ္။

ကြ်န္မရဲ႕လက္ကို သူ႔တင္းတင္းေလး ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ တိုးလွ်ဳိးေတာင္းပန္တဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြကို ၾကည့္ေနတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း “ ကြ်န္မ ကေလးကို ကယ္ပါ.... ကြ်န္မကို ဂရုမစိုက္ပါနဲ႔... ကြ်န္မ ကေလးကို ကယ္ပါ” လို႔ တိုးတိုးေလး ေတာင္းဆိုေနခဲ့တယ္။

အခ်ိန္ ၁ မိနစ္ လြန္ေျမာက္သြားခဲ့ပါျပီ......

ကုတင္(၁၉)ရဲ႕ ေျခလက္ေတြကို ကုတင္နဲ႔ ကပ္ခ်ည္ထားလိုက္တယ္။ ထံုေဆးဆရာကလည္း ေဆးထိုးအပ္ကို အသင့္ျပင္ထားျပီးျပီ။ ခဲြစိတ္မွဴးဆရာဝန္ကလည္း အံၾကိတ္လို႔ ခဲြစိပ္ဖို႔ရာ လက္တြန္႔ေနခဲ့တယ္။

ဒါ ကြ်န္မနပ္စ္လုပ္လာတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ “သားဖြားမီးယပ္ပါရဂူ” အျဖစ္ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဆရာဝန္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့အရိပ္ကို ပထမဦးဆံုး ျမင္ဖူးျခင္းပါပဲ။

ခဲြစိပ္ဓားေတြက ထံုေဆးမစြမ္းတဲ့ ကုတင္(၁၉)ရဲ႕ ဗိုက္ေပၚ ခဲြခ်လိုက္တယ္။ ဗိုက္အေရခြံ အဲဒီေနာက္ အဆီထပ္၊ ၾကြက္သား၊ အခြ်ဲ (Mucosa)၊ သားအိမ္.... ကုတင္(၁၉) ကြ်န္မလက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားဆဲပါပဲ။ မပီမသ စကားသံတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ရင္ကဲြလုမတတ္ ေအာ္ျမည္သံတစ္ခ်ဳိ႕ သူ႔ပါးစပ္မွာ ကိုက္ထားတဲ့ ပုဝါၾကားကေန ပလံုးပေထြးထြက္လာခဲ့တယ္။

ခႏၶာတစ္ခုလံုးက ကုတင္ေပၚမွာ တစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္လို႔..... အေၾကာေတြပါ လိမ္ဆဲြေနတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာဟာ နာက်င္လြန္းလို႔ ပံုစံေျပာင္းေနတယ္။ ကြ်န္မ မၾကည့္ရက္ဘဲ မ်က္ႏွာလဲြလိုက္တယ္။ မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚ လိွမ့္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။

ဒါဟာ ဘယ္လိုနာက်င္မႈမ်ဳိးလဲ ! ဒါဟာ ဘယ္အရာနဲ႔ ႏိုင္းျပလို႔ရတဲ့ မိခင္ေမတၱာမ်ဳိးလဲ !


ေနာက္ဆံုး ကေလးကို ဝမ္းထဲကေန ဆဲြထုတ္ယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ ကေလးမ်က္ႏွာက ျပာႏွမ္းေနပါျပီ။ ခ်က္ၾကိဳးက လည္ပင္းကုိပတ္ေနတာေၾကာင့္ ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္ျပီး ျပာႏွမ္းခဲ့ပံုရတယ္။

တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေခြ်းေတြ ရဲႊနစ္ေနတဲ့ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုး ေပ်ာ့ေခြက်သြားတယ္။ ဆရာဝန္က ကေလးငယ္ကို ေျခေထာက္ကကိုင္ျပီး ေက်ာကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ပါးစပ္ထဲဝင္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကးတစ္ခ်ဳိ႕ အန္ထြက္လာျပီးေနာက္ ကေလးရဲ႕ ပထမဆံုးငုိသံ ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ငိုသံကတိုးညႇင္းေပမယ့္ ၾကည္လင္ေနတယ္။

သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ခါနီးဆဲဆဲ မိခင္က ကေလးငိုသံကို ၾကားလိုက္မိလို႔ ထင္ပါရဲ႕ ကေလးဖက္ကို အားယူျပီး မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ မ်က္ခြံေတြ လံုးဝပိတ္က်သြားခဲ့တယ္။ သူ႔ကုိယ္ေပၚ ပတ္ထားတဲ့ ခါးပတ္ေတြကို ကြ်န္မျဖဳတ္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔လက္ေကာက္ဝတ္ေတြ၊ ေျခက်င္းဝတ္ေတြ ညိဳမည္းပြန္းပဲ့ကုန္ျပီး ေသြးေတြ ထြက္ေနတာကုိ ကြ်န္မေတြ႔လိုက္တယ္။ အဆုပ္ကိုင္ခံထားရတဲ့ ကြ်န္မရဲ႕ လက္လည္း အရိုးေတြ က်ဳိးေၾကမတတ္ နာက်င္လို႔ေနတယ္။

ကုတင္(၁၉) အားယူျပီး ဖြင့္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ အၾကည့္တစ္ခ်က္က ကိုယ့္ရင္ေသြးငယ္ကို ေနာက္ဆံုးၾကည့္ျခင္းမွန္း ကြ်န္မလံုးဝ ေတြးမထားခဲ့မိဘူး။ အဲဒီ ေဖာ္ေရြမႈ အျပံဳးေတြပါတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးဟာ ပိတ္က်သြားျပီးေနာက္ လံုးဝ ျပန္ဖြင့္မလာခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

၃ရက္အၾကာမွာ ခဲြစိပ္မႈေၾကာင့္ ေသြးမသန္႔ျဖစ္တာရယ္၊ ေပးထားတဲ့ antibiotics အက်ဳိးမျပဳတာရယ္ေၾကာင့္ လူ႔ေလာကကို သူရာသက္ပန္ ခဲြသြားခဲ့တယ္။

ကံေကာင္းတာက ေမြးထြက္လာတဲ့ ကေလးေလးက HIV negative ျဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္မတို႔ ေဆးပညာမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ကုသမႈတစ္ခုအျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳမိပါတယ္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါရ မိခင္တစ္ဦးကေန က်န္းမာတဲ့ ကေလးငယ္ ေမြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ သတင္းစာအခ်ဳိ႕နဲ႔ သတင္းဌာနက လူေတြ လာေရာက္ ေမးျမန္းၾကမယ္လို႔ ကြ်န္မတို႔ ၾကားမိပါတယ္။

လူနာေနခဲ့တဲ့ အခန္းကို ကြ်န္မဝင္ရွင္းေတာ့ ကုတင္(၁၉)ရဲ႕ ေခါင္းအုံးေအာက္မွာ ကေလးအတြက္ ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကို ကြ်န္မေတြ႔လိုက္မိတယ္။ စာေတြအျပင္၊ ရုပ္ပံုေတြပါ ဆဲြထားေသးတယ္။ ပထမဆံုးပံုက ေနလံုးၾကီးပံုကို ဆဲြထားတယ္။ ေနေရာင္ေအာက္မွာ လက္ကေလးတစ္စံု... အဲဒီေအာက္မွာ ကေလးအတြက္ စာတစ္ေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။

“သားေရ..... ဘဝဆိုတာ ေနမင္းၾကီးနဲ႔တူတယ္။ ဒီေန႔ ေနဝင္ခဲ့ရင္ မနက္ျဖန္ ျပန္တက္လာစျမဲပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေနမင္းၾကီးက ေန႔တိုင္းေတာ့ မတူႏိုင္ဘူး”

စာေၾကာင္းရဲ႕ ေအာက္မွာ သပ္ရပ္လွပတဲ့ နာမည္ေလးတစ္ခု ထိုးထားတယ္။ သူ႔ကို ကုတင္(၁၉)လို႔ပဲ ကြ်န္မေခၚခဲ့မိတဲ့အတြက္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကြ်န္မ ေနာင္တရမိခဲ့တယ္။

ကေလးေလး ေဆးရံုဆင္းေတာ့ ကေလးအေဖကို ေရးထားတဲ့ စာေတြအားလံုး ကြ်န္မအပ္လိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ နီရဲေနခဲ့တယ္။ ကေလးငယ္ကလည္း သူ႔မိခင္ မရွိေတာ့မွန္း သိတဲ့အလား တစ္ဝါးဝါးနဲ႔ ေအာ္ငိုေနခဲ့တယ္။

ေနမင္းၾကီးပံု ဆဲြထားတဲ့ ပံုကို ကေလးေရွ႕မွာ ကြ်န္မေဝွ႔ယမ္းျပလိုက္မိတယ္။ ကေလးငယ္ဟာ ငိုရာက ခ်က္ခ်င္းတိတ္ျပီး လက္ကေလးကို ဆန္႔လို႔ ...... ကြ်န္မလက္ထဲက စာရြက္ကို လွမ္းဆုတ္ကိုင္လိုက္ေတာ့တယ္။


ျပီးပါျပီ

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

မူရင္း.... http://www.go99.com.tw/elife/p/005/a3.htm

To Continue Reading

အခ်စ္ကိုနားလည္ေသာ

ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းမွာ ခံစားခ်က္ေတြ အားလံုး ေနထုိင္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ေၾကကြဲမႈ၊ ခ်မ္းသာျခင္း၊ အသိပညာ စသျဖင့္ေပါ႔။ အခ်စ္လည္း ေနပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူတုိ႔ စုေပါင္းေနၾကတဲ့ ကၽြန္းဟာ မၾကာခင္မွာ ပင္လယ္ထဲကို ျမဳပ္ေတာ့မယ္လို႔ သတိေပးေၾကျငာခ်က္ ထြက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အားလံုးကိုယ္စီကိုယ္စီ ေလွေတြ လုပ္ၾကၿပီး အဲဒီကၽြန္းကေန ထြက္ခြာသြားၾကေတာ့တယ္။ အခ်စ္က လြဲလို႔ေပါ႔။သူက ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးတယ္ေလ။ ကၽြန္းႀကီးတစ္ခုလံုး ျမဳပ္ခါနီးၿပီဆိုမွ အခ်စ္က သူ႔ကိုလာကယ္ဖို႔ အကူအညီ ေတာင္းမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ခ်မ္းသာျခင္းကို ေလွနဲ႔ ျဖတ္သြားတာ ျမင္လိုက္ေတာ့ အခ်စ္က
"ဗ်ဳိ႕ ... ကိုခ်မ္းသာ၊ က်ေနာ့္ကို ခင္ဗ်ားနဲ႔ အတူလိုက္ခြင့္ ေပးပါလား။" လို႔ လွမ္းအကူအညီ ေတာင္းလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ ခ်မ္းသာျခင္းက
"ဝမ္းနည္းပါတယ္ အခ်စ္ရာ။ ေလွေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ေရႊေတြ ေငြေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ မင္းအတြက္ ေနရာမရွိဘူး။" လို႔ ျငင္းလိုက္တယ္။

ေဘးနား ေရာက္လာတဲ့ မာနကို လွမ္းအကူအညီေတာင္းေတာ့လည္း အေျဖက မထူးဘူး။
"ကိုယ္ မင္းကို မကူညီႏိုင္ဘူး အခ်စ္။ မင္း တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ရႊဲလို႔ ငါေလွ ပ်က္သြားလိမ့္မယ္။ မျဖစ္ပါဘူး။"

ေၾကကြဲမႈကို လွမ္းျမင္လိုက္ေတာ့ ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ "ေၾကကြဲမႈ၊ က်ေနာ့္ကိုလည္း ေခၚသြားပါဦး။"
"အို ... အခ်စ္၊ ငါ တအား ဝမ္းနည္းေနလို႔ပါကြာ။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေအးေဆး ေနပါရေစ။" လို႔ ပူေဆြးေနတဲ့ အသံနဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေဘးနားက ျဖတ္သြားတာ ျမင္ေတာ့ လွမ္းေခၚလိုက္ေပမယ့္ သူ႔ဖာသာ အေပ်ာ္လံုးနဲ႔ စို႔ေနေတာ့ ေခၚေနတာေတာင္ မၾကားႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။

အဲဒီလို အားကိုးရာမဲ့လို႔ အားငယ္ေနခ်ိန္မွာ ႐ုတ္တရက္ ဆိုသလို "လာ အခ်စ္။ ငါနဲ႔ လိုက္ခဲ့။" ဆိုတဲ့ အသံတစ္သံ ထြက္လာတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အသက္ေတာ္ေတာ္ ႀကီးေနပါၿပီ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ။ အခ်စ္ခမ်ာ တအား ေပ်ာ္သြားၿပီး ေလွေပၚ ခုန္တက္လိုက္တယ္။ ကယ္တင္ရွင္ေတြ႕ၿပီ ဆိုၿပီး အေပ်ာ္လြန္လိုက္တာ အဘိုးအိုကို ဘယ္သြားမလို႔လဲ ဆိုတာေတာင္ မေမးလုိက္မိဘူး။ ေနာက္ ကမ္းေျခ တစ္ေနရာလည္း ေရာက္ေရာ အခ်စ္ကို ခ်ၿပီးၿပီးခ်င္း ဘာမွ မေျပာဘဲ ေလွေလွာ္ၿပီး ထြက္သြားေလရဲ႕။

ေက်းဇူးတင္ခ်င္တာေတာင္ ဘယ္သူ႔ တင္ရမွန္း မသိတဲ့ ဘဝ။ ဒါနဲ႔ တျခားအဘိုးအို တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဦးပညာကို သြားေမးေတာ့တယ္။
"က်ေနာ္ကို ဘယ္သူ ကူညီသလဲဆိုတာ သိလား အဘ"
"အဲဒါ အခ်ိန္ ကြဲ႕" လို႔ အဘိုးအို ျပန္ေျဖေတာ့ "အခ်ိန္" လို႔ ပါးစပ္ကေန ေရရြတ္ရင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ အခ်စ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ အမူအရာကို အကဲခတ္မိတဲ့ ဘိုးပညာက တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ၿပီး ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
"ေအးကြဲ႕။ ေလာကမွာ အခ်စ္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို နားလည္ႏိုင္စြမ္းရွိတာ အခ်ိန္ပဲ ရွိတယ္မဟုတ္လား အေမာင္ရဲ႕"

မွတ္ခ်က္ ။ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပို ့ေပးတဲ့ email ကိုသေဘာက်လို ့post ျပန္တင္ထားတာပါ ....original writer ကိုေတာ့မသိပါဘူး ။ To Continue Reading

MINDSET

email ႏွင့္ေဆာင္းပါးမ်ားကိုဖတ္ၿပီး ခံစားမိတာေလးမ်ားကို mindset post မ်ားအျဖစ္ျပန္လည္တင္ထားတာပါ။ ဘဝေအာင္ၿမင္ေရး အတြက္ မိမိကိုယ္ကုိ ယံုႀကည္မႈရွိေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ျပန္လည္ျဖန္႕ေဝပါတယ္။ ေနာင္္လည္း အလ်င္းသင့္သလိုေဖာ္ျပသြားပါမယ္။
original writer မ်ားကိုမသိတဲ့အတြက္ မေဖာ္ျပထားပါဘူး။ Please don't mind about that.

It's called Mindset!!

As my friend was passing the elephants, he suddenly stopped, confused by the fact that these huge creatures were being held by only a small rope tied to their front leg. No chains, no cages.

It was obvious that the elephants could, at anytime, break away from the ropes they were tied to but for some reason, they did not. My friend saw a trainer nearby and asked why these beautiful, magnificent animals just stood there and made no attempt to get away.
     "Well," he said, "when they are very young and much smaller, we use the same size rope to tie them and, at that age, it's enough to hold them. As they grow up, they are conditioned to believe they cannot break away. They believe the rope can still hold them, so they never try to break free." 
     My friend was amazed. These animals could at any time break free from their bonds but because they believed they couldn't, they were stuck right where they were. Like the elephants, how many of us go through life hanging onto a belief that we cannot do something, simply because we failed at it once before? So make an attempt to grow further.... Why shouldn't we try it again? 

"YOUR ATTEMPT MAY FAIL, BUT NEVER FAIL TO MAKE AN ATTEMPT." To Continue Reading

ကိုယ့္ကိုယ္ကို မကန္႕သတ္ပါနဲ႕

"ဒါက ိုငါလုပ္နုိ္င္မွာ မဟုတ္ဘူး"ဆိုတဲ့ စကားဟာ "နံရံ" ျဖစ္ပါတယ္။ေလးဘက္ေလးတန္ နံရံၾကီးျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီနံရံကို ကိုယ္ကိုယ္တို္င္တည္ေဆာက္လုိက္တာပါ။ Mindset တစ္ခုသာ ျဖစ္ ပါတယ္။ အပ်က္သေဘာနဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကန့္သတ္လုိက္ တာပါ။မကန္ ့သတ္ပါနဲ့ (မလုပ္နိုင္ပါဘူး။ လုပ္ရင္လဲျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး) ဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ကို ကန့္သတ္လုိက္ တာပါ။ ကန့္သတ္လုိက္တာနဲ့ တျပိုင္နက္ ဟိုတုန္းကက်ရႈံးခဲ့တာေတြကိုပဲ ျပန္ေတြးမိလ်က္သားျဖစ္သြားမွာပါ။
စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ငါစာမေရးတတ္ပါဘူးလို့ေတြးျပီး ဘာမွမေရးျဖစ္တဲ့လူေတြအပံုၾကီးပါ။ English, Computer Technology, Medicine, Foreign Languauges စတဲ့ကြ်မ္းက်င္မႈဆိုင္ရာေတြ ေလ့လာေတာ့မယ ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ထက္ပိုေတာ္တဲ့လူေတြၾကည့္ျပီး "ငါကသူ ့လိုမေတာ္ဘူး၊ ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူးလို့" အားေလွ်ာ့ျပီး ဆက္မလုပ္ျဖစ္တာပါ။ အဲလိုလူေတြရွိတယ္ဆိုရင္ အထိေရာက္ဆံုးအၾကံေပးပါရေစ။ "ကိုယ္လုပ္မယ့္ပညာရပ ္(သို့မဟုတ္) အလုပ္ " ကိုစိတ္၀င္စားမႈအျပည့္နဲ့ တတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ထက္သန္စိတ္နဲဲ့ လူတို္င္းေမြးတည္းက မတတ္ဘူး၊ သူမ်ားလုပ္နို္င္ရင္ ငါလဲလုပ္နုိင္ရမယ္ဆိုျပီး ဇြဲ ရွိရွိ ၾကိုးစားပါ "။
ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္္မကို လူတစ္ေယာက္ကေျပာဘူးတယ္။ "ေလာကမွာကိုယ့္ရဲ့စြမ္းအင္ေတြ ကိုႏွိမ္္ထားတာ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္တဲ့၊ အဲဒါ မိမိကိုယ္တုိင္ပါပဲ "တဲ့။ စိတ္ေစရာ ျဖစ္ေန၊ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ လူ ့ဘ၀မွာကိုယ့္ရဲ့စိတ္စြမ္းအင္ကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်နုိင္တဲ့လူက တစ္ေန့မွာ သူျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။
အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးျပီး ကိုယ့္ကို္ယ္ကိုယ္ ကန့္သတ္ေနတာဟာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္နွိပ္စက္ေန သလုိျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ To Continue Reading

ေျပာဖုိ႔ ခက္ပါတယ္

ေျပာဖုိ႔ ခက္ပါတယ္

တရံေရာအခါက ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးရွိသတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ေဘးနားမွာ သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ အထဲမွာမွ တစ္ေယာက္ကို သူ႔ရဲ႕ အပါးေတာ္ျမဲ အေနနဲ႔ ခန္႔အပ္ထားသတဲ့။ သေဘာက ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ အနားမွာ ထပ္ၾကပ္မကြာ အျမဲေနခြင့္ရသေပါ႔ကြယ္။ ဘယ္သြားသြား၊ ဘယ္လာလာေပါ႔။ သူဟာ ပညာလည္းရွိတယ္၊ ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း အၾကံေကာင္း ဉာဏ္ေကာင္းေတြ ေပးတတ္ေတာ့ ရွင္ဘုရင္က သေဘာေတာ္ေခြ႕တာေပါ႔ကြယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘယ္သြားသြား ေခၚသြားသတဲ့။တစ္ေန႔ေတာ့ ရွင္ဘုရင္ ေမြးထားတဲ့ ေခြးဟာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ လက္ညိဳးကို ကိုက္လိုက္သတဲ့။ ေနာက္ေန႔ေတြေတာ့ လက္ညိဳးဟာ ေရာင္ကိုင္းၿပီး အနာလည္း အေတာ္ေလး ရင္းလာတယ္။ ဘုရင္ႀကီးက သူ႔ အပါးေတာ္ျမဲကိုေမးတယ္။" ေမာင္မင္း၊ ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေမြးတဲ့ေခြးက ငါ႔ကို ျပန္ကိုက္တယ္ဆိုေတာ့ ဒါ မေကာင္းတဲ့ အတိတ္နိမိတ္ပဲ မဟုတ္လား" တဲ့။"ေကာင္းသလား၊ ဆိုးသလား ဆိုတာ ေျပာဖုိ႔ခက္ပါတယ္ အရွင္မင္းႀကီး" လို႔ အပါးေတာ္ျမဲက ျပန္ေျဖတယ္။ေနာက္ေတာ့ လက္ညိဳးရဲ႕ အနာက အေျခအေန အေတာ္ေလးဆိုးလာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ လက္ညိဳးကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ရတယ္။"ဟယ္ ငါ႔ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕ လက္ညိဳးေတာ္ ျဖတ္ပစ္လိုက္ရၿပီ။ ဒါ မေကာင္းတဲ့ လကၡဏာပဲ၊ ေမာင္မင္း။ ဘယ္လို အဆိုးေတြမ်ား ႀကံဳလာဦးမလဲ မသိဘူး။ ေလွ်ာက္စမ္းပါဦး" လို႔ ဘုရင္ႀကီးက သူ႔ အပါးေတာ္ျမဲကို အၾကံဉာဏ္ေတာင္းသတဲ့။"ေကာင္းသလား၊ ဆိုးသလား ဆိုတာ ေျပာဖုိ႔ခက္ပါတယ္ အရွင္မင္းႀကီး" လို႔ပဲ အပါးေတာ္ျမဲက ထပ္ေျဖလိုက္တယ္။ လက္ညိဳးေတာ္ ျပတ္လို႔ စိတ္တိုေနရတဲ့ၾကားထဲ ဒီေကာင္က အခုထိ စကားအေကာင္းမေျပာဘူးဆိုၿပီး ဘုရင္ႀကီးက အေတာ္ေလးတင္းသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီ အပါးေတာ္ျမဲကို ေထာင္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။တစ္ေန႔ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေတာထဲကို အမဲလိုက္ထြက္သတဲ့။ စာစကားနဲ႔ဆို ေတာကစားထြက္တာေပါ႔ ။ သမင္ကို သဲႀကီးမဲႀကီး လိုက္ဖုိ႔ပဲ အားသန္ေနေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း လိုက္ရင္းလိုက္ရင္းနဲ႔ပဲ ေတာဖြက္ခံလိုက္ရတယ္။ ေတာထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္သြားတယ္။ ဆက္သြားေလ ေတာနက္ေလ ျဖစ္ေနတယ္။ ကံမ်ား ဆိုးခ်င္ေတာ့ ေတာထဲမွာ ေနၾကတဲ့ လူ႐ိုင္းေတြဟာ သူ႔ကို ေတြ႕ၿပီး ဖမ္းသြားတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ဘုရင္မွန္း ဘယ္သိမွာလဲ။ လူ႐ိုင္းဆိုေတာ့လည္း ဘုရင္ဆိုတာ ဘာေကာင္မွန္းေတာင္ သိမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ဓေလ့က လူတစ္ေယာက္ေယာက္ ဖမ္းၿပီး နတ္ဘုရားကို ယဇ္ပူေဇာ္ရတယ္။ ယဇ္ပူေဇာ္ဖုိ႔ သတ္မယ္လို႔ ၾကံရြယ္ေနတုန္းမွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ အႀကီးအကဲ သတိထားမိသြားတာက ဘုရင္ႀကီးမွာ လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းမပါဘူး ဆိုတာပဲ။ အဂၤါမစံုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ယဇ္ပူေဇာ္ရင္ နတ္ဘုရားက စိတ္တုိလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ဘုရင္ႀကီးကို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီး နန္းေတာ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ အပါးေတာ္ျမဲ ေျပာတဲ့ "ေကာင္းသလား၊ ဆိုသလား ေျပာဖုိ႔ခက္ပါတယ္" ဆိုတဲ့ စကားကို သြားသတိရတယ္။ အကယ္၍သာ သူ လက္ညိဳး မျပတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ေတာထဲမွာ ယဇ္ပူေဇာ္ခံရလို႔ ေသၿပီေလ။ဒါနဲ႔ ပညာရွိေလး အပါးေတာ္ျမဲကို ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘုရင္ႀကီးက စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္မိတဲ့အတြက္ သူ႔ကုိ ေတာင္းပန္စကား ေျပာေတာ့တယ္။ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေတာင္းပန္စကားေျပာေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးကို စိတ္တစ္ခ်က္မကြက္ဘဲ "အရွင္မင္းႀကီး အခုလို ဖမ္းထားတာ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးအတြက္ အက်ဳိးယုတ္တဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဘုရား" လို႔ ေလွ်ာက္တင္လိုက္တယ္။ဒီစကားကို ၾကားရေတာ့ ဘုရင္ႀကီး အေတာ္ေလး အံ့အားသင့္သြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္လို႔လဲ အေတာ္ေလး စဥ္းစားရခက္သြားတယ္။ အပါးေတာ္ျမဲက သူ အဖမ္းခံထားရတာ အဆိုးခ်ည္း မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဘာလို႔ ေျပာတာလဲ။ဒီလိုေလ။ အကယ္၍သာ ဘုရင္ႀကီးက အပါးေတာ္ျမဲကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္မထားဘူးဆိုရင္ အခုလို ေတာကစားထြက္ေတာ့ သူလည္း ဘုရင္ႀကီးနဲ႔အတူ ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါရမွာေပါ႔။ ဘုရင္ႀကီးကို ယဇ္ပူေဇာ္ဖုိ႔ မသင့္ေလ်ာ္ဘူးလို႔ လူ႐ိုင္းေတြက ဆံုးျဖတ္လိုက္တာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ေခၚၿပီး သတ္မွာပဲ။ ဒါဆို အပါးေတာ္ျမဲ အလွည့္ေလ။ သူသာ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔ လိုက္သြားခဲ့ရင္ အသက္ခံရမွာေတာ့ မုခ်မေသြပါပဲ။ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ပံုျပင္ေလးရဲ႕ အႏွစ္သာရ
ဒီေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို ဒါအေကာင္းပဲ၊ ဒါအဆိုးပဲလို႔ တရားေသ သက္မွတ္လို႔ မရေကာင္းပါဘူး။ တခါတေလမွာ အေကာင္းေတြဆိုၿပီး ဆုတ္ကိုင္ထားတဲ့ အရာေတြဟာ ကံၾကမၼာ အလွည့္အေျပာင္းေၾကာင့္ အဆိုးေတြ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ကံေကာင္းတာေတြ ႀကံဳလာတုိင္းမွာ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံစားလိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အတင္းအက်ပ္ႀကီး ဖက္တြယ္ မထားပါနဲ႔။ အသက္ရွင္ေနတုန္းမွာ ႀကံဳႀကိဳက္ခြင့္ရတဲ့ ဆုလဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ခံယူလိုက္ပါ။ အဆိုးေတြ ႀကံဳလာခဲ့ရင္ေကာ။ သိပ္၀မ္းနည္း ပူေဆြးမေနပါနဲ႔။ အျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္ခံေနရတယ္လို႔ ယူဆေနမယ့္အစား ေလာကဓံကို ခံႏုိင္ဖုိ႔ စခန္းသြင္း ေလ့က်င့္ေနတယ္လို႔ မွတ္ယူလိုက္ပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ အဲ့ဒီေလာက္ႀကီး မဆိုး႐ြားဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့္မယ္။အဲဒီလို ခံယူႏုိင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ အမ်ားႀကီး ေပါ႔ပါးလြတ္လပ္ေနပါလိမ့္မယ္။လူတစ္ေယာက္ဟာ ၿပီးျပည့္စံုဖုိ႔ဆိုရင္ မိတ္ေဆြစစ္၊ မိတ္ေဆြမွန္ တကယ္ လိုအပ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးမယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ မွ်ေ၀ခံစားမယ္။ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို အတူတကြ ေက်ာ္လႊားမယ္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္ဘက္က ရပ္တည္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြစစ္ေတြ တကယ့္ကို လိုအပ္တာေပါ႔။ မိတ္ေဆြစစ္ဆိုတဲ့ အထဲမွာ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ခ်စ္သူ နဲ႔ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ ေတြ ပါပါတယ္။ မိတ္ေဆြစစ္ေတြဟာ အျမဲ မွန္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ သင္ မေမွ်ာ္လင့္လိုက္ပါနဲ႔။ အမွားလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ မွားပါေစေတာ့လို႔ သူတို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။


As I got this story from a forward mail, I dont really know the original writer. But, I do appreciate with his/her idea and I want to share this with all of you ! To Continue Reading